Saturday, May 11, 2013

Growth in a Time of Debt


"Ο δρόμος προς τη καταστροφή είναι πάντα στρωμένος με καλές προθέσεις"


 Υπάρχει μια γενεά η οποία μεγάλωσε με ένα παραμύθι για Ευρωπαικά ιδανικά και αξίες, οτι τάχατες το όραμα μιας ενωμένης Ευρώπης γεννήθηκε μέσα από τις στάχτες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου για να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά η μεγαλύτερη φρικαλεότητα που έζησε η ανθρωπότητα. Δεν είμαι ούτε κυνικός ούτε μηδενιστής, δεν αμφιβάλλω πως υπήρχαν άνθρωποι ειδικά   αυτοί που έζησαν τον πόλεμο που όντως ίσως και να πίστεψαν σε αυτό το όραμα. Στη πράξη όμως, αυτά τα λόγια όλοι πλέον ξέρουμε πως ήταν ένας εξωραϊσμός καθαρά οικονομικών και πολιτικών κινήτρων που βρίσκονταν πίσω από αυτή τη προσπάθεια. Εξάλλου η αρχική ονομασία ήταν ΕΟΚ : Ευρωπαική Οικονομική Ενωση. Κάπως έτσι μέσα από το ίδιο σκεπτικό γεννήθηκε η ιδέα του ενιαίου νομίσματος. Η Γερμανία είχε συμφέρον από ένα κοινό νόμισμα διότι πριν το Ευρώ ήταν ο "μεγάλος ασθενής της Ευρώπης", με ένα νόμισμα που δεν ήταν καθόλου ανταγωνιστικό σε σχέση με το γαλλικό και το ιταλικό ώστε να πουλάει τα γερμανικά προϊόντα αλλά ούτε και αρκετά δυνατό για να ανταγωνίζεται τη Βρετανική Στερλίνα. Οι γερμανικές τράπεζες, ήταν τρομερά προβληματικές και γενικά υπήρχε η ανάγκη να δημιουργηθεί μια σταθερή αγορά για να πουλάει τα προϊόντα της και ήταν ξεκάθαρο πως για να γίνει κάτι τέτοιο χρειαζόταν ένα κοινό νόμισμα και ένα νομικό πλαίσιο κοινής φορολόγησης. Η Ιταλία και Ισπανία με τη σειρά τους ήθελαν να πολεμήσουν τον πληθωρισμό τους και η Γαλλία ήθελε τότε να αναλάβει τον ηγεμονικό ρόλο. Μέχρι και σήμερα εξάλλου οι περισσότεροι αξιωματούχοι είναι Γάλλοι - επίσης το εύρωστο τραπεζικό σύστημα της Γαλλίας έβλεπε θετικά τη προοπτική ενός κοινού νομίσματος, για να γίνει πιο ανταγωνιστικό στο τραπεζικό σύστημα του Λονδίνου. Ακόμη και η Κύπρος είχε στο πίσω μέρος του μυαλού της πολιτικά συμφέροντα - όπως τη λύση του κυπριακού και την ασφάλεια. 
      Τα πρώτα χρόνια του πειράματος όλα πήγαιναν εξαιρετικά, το Ευρώ είχε ανέβει σε αξία και όλα φάνταζαν ονειρικά. Οι χώρες μπορούσαν επιτέλους να εμπορεύονται τα προϊόντα τους χωρίς διπλή φορολόγηση κάτω από την ομπρέλα ενός ενιαίου νομίσματος - μακρυά από παλινδρομήσεις πληθωρισμού, σε αγορές που υπο άλλες συνθήκες τα νομίσματα τους ήταν υπερβολικά σκληρά ή μαλακά για να υπάρξει εμπορική σχέση. Το πιο σημαντικό όμως προσόν του ενιαίου νομίσματος ήταν η σταθερή και μακροχρόνια πρόσβαση σε "φτηνό χρήμα" δλδ σε δανεισμό και αναχρηματοδότηση του χρέους τους από την ΕΚΤ πάντα με χαμηλό επιτόκιο. Το 2008 όμως χτύπησε η παγκόσμια οικονομική κρίση όταν έσκασε η φούσκα των αμερικανικών ομολόγων και το σκηνικό άλλαξε οριστικά για πάντα. Οι χώρες αναγκάστηκαν να δώσουν ένα σεβαστό ποσό στις τράπεζες ως bail-outs για να σβήσουν την έκθεση των τραπεζών στα τοξικά ομόλογα, και το δημόσιο χρέος εκτοξεύθηκε ξαφνικά σε δυσθεώρητα επίπεδα. Η Γερμανία πανικόβλητη από την έκθεση της στις οικονομίες του Νότου, επιδίωξε να υψώσει μια ασπίδα προστασίας - ένα firewall και να "σώσει" το τομάρι της. 
      Κάπως έτσι, σχεδόν πραξικοπηματικά γεννήθηκε η συνθήκη της Λισαβόνα η οποία παρουσιάστηκε ως το επόμενο βήμα προς την ολοκλήρωση της Ευρώπης, στη πράξη όμως ήταν ακριβώς το αντίθετο. Επρόκειτο για διαχωρισμό της Ευρώπης, ιδιαίτερα των οικονομιών -με απώτερο σκοπό την αποφυγή "αλυσιδωτών επιπτώσεων" αλλά παράλληλα ήταν και μια θριαμβευτική νίκη της πολιτικής ιδεολογίας της Γερμανικής συντηρητικής δεξιάς στο τρόπο που θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί η κρίση. Οσοι θυμάστε όταν μπήκαμε στην ΕΕ κάθε χώρα είχε δικαίωμα βέτο και καθε ψήφος ήταν ισάξια - ολα αυτά ανοίκαν στο παρελθόν. Η Συνθήκη της Λισαβόνα κατέστησε τη ψήφο των υπολοίπων χωρών διακοσμητικές, Στη νέα τάξη πραγμάτων που δημιούργησε η κ. Μέρκελ κουμάντο έκαναν  οι ίδιες νευρωτικές εμμονές που ανέδειξαν τη μεγάλη ύφεση του 33 και μετέπειτα την άνοδο του Ναζισμού. Σε αντίθεση με την Αμερική που ακουλούθησε πιστά την κλασιική Κεινσιανιστική λογική για να επανεκκινήσει την οικονομία της, ρίχνοντας λεφτά στην αγορά - αυξάνοντας της δημόσιες δαπάνες - δημιουργώντας εργασίες κτλ η Ε.Ε υπό τη διαχείριση πλέον της Γερμανικής συντηρητικής δεξιάς αποφάσισε να ακολουθήσει τα δικά της πιστεύω.  Τις λεγόμενες δλδ πολιτικές λιτότητας - βυθίζοντας ολόκληρη την Ευρώπη σε μια νεα βαθιά ύφεση αφού η συγκεκριμένη πολιτική όπως ακριβώς και στα χρόνια του 30 όχι μόνο δεν έριξε το χρέος αλλά το αύξησε.
      Δείτε τι είπε ο Λάρι Σάμμερς στον Ριτσαρ Κουέστ του CNN:
  "οι πολιτικές λιτότητας όχι μόνο δημιούργησαν ανεργία και ύφεση αλλά έκαναν το πρόβλημα του χρέους που υποτίθεται προσπάθησαν να πολεμήσουν πολύ χειρότερο, διότι όταν χάνεις από την ανάπτυξη χάνεις και έσοδα και το χρέος σου εκτροχιάζεται"


Ντροπιαστική διάψευση - μια απίστευτη ιστορία



 Ανάπτυξη σε καιρούς υψηλού δημόσιου χρέους ή αλλιώς Reinhart-Rogoff paper είναι μία από τις πιο σημαντικές μελέτες στην Ιστορία των σύγχρονων οικονομικών στην οποία λίγο πολύ βασίζεται εξ-ολοκλήρου η συντηρητική πολιτική λιτότητας της Γερμανίας αλλά δυστυχώς και άλλων χωρών στην ΕΕ. Οι συγγραφείς αυτής της εργασίας είναι οι επιφανείς καθηγητές οικονομικών του Χάρβαρντ Κάρμεν Ρέινχαρντ (φωτο) και Κένεθ Ρόγκοφ οι οποίοι πέραν του παχυλού μισθού τους στο Χάρβαρντ αμείβονταν τα τελευταία 3 χρόνια στη κυριολεξία εκατομμύρια για να κάνουν διαλέξεις σε όλο τον κόσμο και να "μεταλαμπαδίζουν" την groundbreaking ανακάλυψη τους ότι τα κράτη όταν το δημόσιο χρέος τους πλησιάζει το 90% του ΑΕΠ ως δια μαγείας έρχεται καταστροφή και ως "θεραπεία" αυτού πρότειναν τα μέτρα λιτότητας ούτως ώστε να μην φτάσει το χρέος αυτό το όριο. Προσφάτως όμως, για κακή τους τύχη, ένας άσιμος φοιτητής οικονομικών ο Thomas Herndon, του πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης, είχε εντελώς τυχαία σκοντάψει στις μαθηματικές τους εξισώσεις.. Είχε αναλάβει να εκπληρώσει μία τυπικού χαρακτήρα διαδικασία: να επαναλάβει και να επαληθεύσει τα ευρήματα αυτής της μελέτης ως μια άσκηση κατανόησης. Στη προσπάθεια του όμως να επαναλάβει τα αποτελέσματα της έρευνας σύντομα προσέκρουσε σε αδιέξοδο. Τα μαθηματικά δεν έβγαιναν όπως τα περιέγραφε η κ. Ρεινχαντ, αλλά έλεγαν ακριβώς το αντίθετο. Τίποτα το ιδιαίτερο δεν συνέβαινε στην οικονομία αν το χρέος έφτανε το 90% του ΑΕΠ, εαν και εφόσον η χώρα αυτή δεν έκανε οικονομικό χαρακίρι με τα μέτρα λιτότητας. Μετά από επαλήθευση ξανά και ξανά των μαθηματικών για να σιγουρευτεί πως δεν έκανε κάποιο λάθος. Προσπάθησε να επικοινωνήσει με τους δύο λαμπρούς οικονομολόγους για να του δώσουν τα δικά τους data, αφού με τα δικά του δεν μπορούσε να επαναλάβει με τίποτα το αποτέλεσμα που ισχυρίζονταν. Μετά απο μια ανταλλαγή κάποιων e-mail του έδωσαν τελικά τα αρχεία με τα οποία έβγαλαν τα ευρήματα τους. Η δήλωση του Χερντον είναι πάντως αφοπλιστική: "Με τη πρώτη ματιά κατάλαβα ότι είχαν κάνει τραγικά μαθηματικά λάθη αλλά το πιο γελοίο είναι ότι έκαναν λάθη και στην Excel!" Απίστευτο και όμως αληθινό: H μελέτη που για την οποία στην κυριολεξία ο διοικητής της Γερμανικής Μπούντεσμπανγκ Γιενς Βιντμαν μας έπρηξε τα αρχίδια τα τελευταία 3 χρόνια - χαράζοντας παράλληλα χέρι χέρι με τη Κ. Μερκελ τη καταστροφική πολιτική της ΕΕ είναι πολύ απλά ΕΝΤΕΛΩΣ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ. Είχε μέσα όχι μόνο μαθηματικά λάθη αλλά και λάθη στο τρόπο που χρησιμοποίησαν την Excel! Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως ούτε καν ακαδημαϊκή επαλήθευση δεν έγινε στη συγκεκριμένη μελέτη πριν δημοσιοποιηθεί! Στοιχειώδη διαδικασία στο κλάδο των πραγματικών επιστημών.
   Ειρωνικά οι προσπάθειες της Γερμανίας να απομονώσει μελλοντικά οικονομικά προβλήματα κατέληξαν να τα περιπλέξουν και να τα κάνουν συστημικά και ανυπέρβλητα. Περίτρανο παράδειγμα η περίπτωση της Κύπρου που παρόλο που είχε σχεδόν μηδενική έκθεση σε αμερικανικά ομόλογα κατέληξε στην ολοκληρωτική καταστροφή. Λόγω ακριβώς αυτής της λανθασμένης πολιτικής που ακολουθήθηκε σε ολόκληρη την ΕΕ τα τελευταία 5 χρόνια με ορύφωση το Ελληνικό PSI. Για να "σωθεί" μια χώρα καταστράφηκε μία άλλη και μιλάμε μάλιστα για ένα οικοδόμημα κοινού νομίσματος που έπρεπε να θεωρείται εκ των ων ουκ ανευ η έκδοση ενός κοινού ευρωομόλογου, η ενοποίηση του δημόσιου χρέους και φυσικά η εγγύηση των ομολόγων από την ΕΚΤ. Εδώ είναι που εντοπίζεται και η ουσία του προβλήματος, η Ε.Ε τα τελευταία χρόνια ταλανίζεται από ένα θανατηφόρο καρκίνωμα και αντί να αντιμετωπιστεί η αιτία του προβλήματος, αντιμετωπίζονται τα συμπτώματα, συνήθως μάλιστα με ακρωτηριασμό! Αν μπορούσα να χρησιμοποιήσω μία παρομοίωση για την κατάσταση της Ευρωζώνης θα την αντιπαρέθετα με την ιστορία του Κινέζου Αυτοκράτορα ο οποίος ήθελε να ζήσει για πάντα και έτσι ακολουθώντας τα γιατροσόφια των "ειδικών" κατανάλωνε υδράργυρο για να πετύχει το σκοπό του, μόνο που ο υδράργυρος τελικά ήταν δηλητήριο.. και έτσι αρρώστησε. Αλλά αυτός αντί να σταματήσει, πεπεισμένος πως ο υδράργυρος ήταν πράγματι το ελιξίριο της ζωής συνέχισε να καταναλώνει το δηλητήριο σε ακόμη μεγαλύτερες ποσότητες για θεραπεία ..ώσπου και πέθανε. Ετσι και η κ. Μέρκελ πεπεισμένη ότι οι πολιτικές της είναι το ελιξήριο συνεχίζει ακάθεκτη και αντί να αντιμετωπίσει την αιτία της ασθένειας, πίνει και άλλο δηλητήριο. Για τη παρούσα φάση φυσικά ο υδράργυρος της κυρίας Mέρκελ έχει και ευεργετικές παραισθησιογόνες ιδιότητες, αφού η Γερμανία που είναι ο εγκέφαλος αυτού του άρρωστου σώματος καλοπερνάει και δε διστάζει όπως είδαμε και στη περίπτωση της Κύπρου να παραβιάσει ιερούς φραγμούς και αρχές πάνω στους οποίους στηρίζεται το παγκόσμιο οικοδόμημα ..για να παρατείνει λίγο τη μαστούρα. Το ιερό άβατο δηλαδή της ιδιωτικής περιουσίας. Ανατριχιαστικά είναι τα λόγια του Φρεντριχ Βον Χαικ μιας από τις μεγαλύτερες μορφές των οικονομικών για αυτό το θέμα που με τόση ευαρέσκεια και χαλαρότητα παίζει μαζί του η κ. Μέρκελ: 



 "Ο μοντέρνος πολιτισμός που μας επιτρέπει να συντηρούμε ένα πληθυσμό 4 δισεκατομμυρίων σε αυτό τον πλανήτη, κατέσθει δυνατόν μέσω του θεσμού της ιδιωτικής περιουσίας. Είναι χάρη σε αυτό το θεσμό που αποκτήσαμε εκτεταμένη τάξη που ξεπερνάει κατα πολύ την υποκειμενική γνώση του ενός ατόμου. Αν καταστρέψουμε την ηθική βάση που βασίζεται στην αναγνώριση της ιδιωτικής περιουσίας τότε νομίζω θα καταστραφούν οι πόροι που συντηρούν την σημερινή ανθρωπότητα και θα δημιουργηθεί μια καταστροφή λιμοκτονίας πέραν κάθε κλίμακας έχουμε βιώσει."


 Η επόμενη μέρα. 


 Ο όρος "αστρονομικό νούμερο" δεν χρησιμοποιείται τυχαία, αυτοί οι αριθμοί χρησιμοποιούντο μέχρι πρότινος για να εκφράσουν τις αχανείς αποστάσεις του σύμπαντος. Για να φέρω σε ανθρώπινη κλίμακα αυτούς τους αριθμούς ας κάνουμε μαζί μια άσκηση σκέψης. Το χρέος μας ανέρχεται σε  23 δις για να γίνει αντιληπτό το πόσο μη βιώσιμο είναι αυτό το χρέος ας δούμε τι αγοράζει κανείς με αυτά τα χρήματα. Με 7-8 δις η Kύπρος αγοράζει τον LHC του Cern τον μεγάλο επιταχυντή σωματιδίων - το μεγαλύτερο μηχάνημα δηλαδή που κατασκευάστηκε ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας που απαίτησε τη συνεργασία 100 χωρών και χρειάστηκε δεκαετίες για να ολοκληρωθεί. 23δις κόστισε η συνολικά το πρόγραμμα Apollo που έστειλε τον άνθρωπο στο φεγγάρι. 8δις κόστισε το διαστημόπλοιο Apollo. 39δις θα κοστίσει το νέο διαστημικό πρόγραμμα της Ρωσσίας. Είναι ξεκάθαρο πως το χρέος είναι δισθεόρατο για τα οικονομικά δεδομένα της Κύπρου είναι μη βιώσιμο. Ειδικά με τις πρακτικές και πολιτικές που προτείνει η Τρόικα και η ΕΕ που συρρίκνωσαν το ΑΕΠ σε τραγικά επίπεδα, αυξάνοντας έτσι ακόμη περισσότερο το χρέος. "μας έδωσαν δάνειο με 2.5% επιτόκιο και είμαστε και αχάριστοι" λένε κάποιοι αναμεταξύ τους.. "μαζί τα φάγαμε" ..Να μην ξεχάσουμε να τους στήσουμε και άγαλμα. 
      Οπως πολύ σωστά επισήμανε ο Paul Krugman η Τροικα και το IMF επέλεξαν τη πιο καταστροφική "λύση" για τη Κύπρο αφού διαλύοντας την οικονομία μιας χώρας, αφαιρώντας της το 18% του ΑΕΠ της το χρέος αυτόματα θα αυξάνεται και θα αυξάνεται και δεν θα μπορέσει ΠΟΤΕ να αποπληρωθεί. Είναι σαν να έχεις να διαλέξεις ένα δάνειο απο δύο τράπεζες, η μία τράπεζα σου λέει 8% και σου βρίσκει και δουλειά για τη γυναίκα σου και η άλλη σου λέει 2.5% αλλά θα είσαι άνεργος. Ε δεν θέλει και πολύ μυαλό να καταλάβεις ποια προσφορά σε συμφέρει. Επομένως αφού το χρέος δεν θα μειώνεται αλλά θα αυξάνεται, κάλλιστα η Κύπρος θα μπορούσε να φύγει απο το Ευρώ, και να απολαύσει τουλάχιστο τα θετικά που εμπεριέχει το να έχεις ένα δικό σου νόμισμα. Που στη περίπτωση της Κύπρου είναι πολλά. ο Τζιμ Ροτζερς πρόεδρος της Ροτζερς holdings αναφερόμενος στη περίπτωση της Κύπρου είπε το εξής, ποτέ μην εμπιστεύεσαι πολιτικούς, αλλιώς θα χρεοκοπήσεις. Αυτά τα 10 δις που θα μας δώσουν με 2.5% τάχατες, δεν θα τα χρειαζόμασταν καν αν είχαμε ανάπτυξη - είναι ένεκα του ότι κάποιος μας έκοψε τα πόδια που χρειαζόμαστε όλο αυτό το ποσό. Δεν έχει σημασία το πόσα χρωστάς φτάνει  να μπορείς να πληρώνεις τις οφειλές σου. Εδώ αξίζει μια μικρή παρένθεση για το πως δημιουργήθηκε το πρόβλημα του χρέους στην ΕΕ εξ αρχής  βλέπετε δεν είναι μόνο η Κύπρος, το χρέος της Ισπανίας και της Ιταλίας ανέρχεται στα 3 τρισεκατομμύρια! Οι Ισπανικές τράπεζες χρειάζονται ΑΜΕΣΑ 300δις για να καταστούν βιώσιμες και αυτά τα προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν μονάχα με ενοποίηση και έκδοση κοινού ομολόγου. Ας μην ξεχνάμε πως είναι η συνθήκη της Λισαβόνα και συγκεκριμένα το άρθρο 123 το οποίο διέκοψε τη πρόσβαση των χωρών στο φτηνό χρήμα της ΕΚΤ και ανάγκασε τις χώρες να δανείζονται μονάχα από τις αγορές. 
     Μια εξαιρετική ανάλυση του προβλήματος από τον καθηγητή οικονομικών του πανεπιστημίου της Βέρνης Χάρη Δέλλα. Αλλά και από τον Alejandro Rivas  αναδεικνύουν αυτό το τεράστιο πρόβλημα το οποίο παρομοιάζουν ως ένα αποτυχημένο εικονικό χρυσό κανόνα ο οποίος έχει όλα τα κακά και τους κινδύνους που είχε ο πάλε πότε χρυσός κανόνας αλλά παράλληλα δεν έχει ούτε τα θετικά αφού ο πληθωρισμός στο Ευρώ είναι ανεξέλεγκτος όσο συνεχίζεται η σημερινή κατάσταση. Μέσα στα πλαίσια της ιδεολογίας της Γερμανικής δεξιάς που θέλει το νόμισμα να είναι σκληρό και άκαμπτο η κ. Μέρκελ με το άρθρο 123 προσπάθησε να μετατρέψει το Ευρώ από καθαρό Fiat currency, όπου οι χώρες μπορούσαν να δανειστούν συνεχώς χρήμα για τις ανάγκες τους, σε ένα κλειστό νόμισμα όπου ο δανεισμός πλέον μπορούσε να γίνει μόνο από την ιδιωτική αγορά. Η κ. Μέρκελ έκλεισε τη στρόφιγγα φτηνού χρήματος και μοιραία, όπως συνέβαινε κάποτε με το χρυσό κανόνα, υποχρέωσε τις χώρες να αναζητήσουν λεφτά για να αναχρηματοδοτήσουν το χρέος τους είτε από περικοπές μισθών, συντάξεων και γενικά μέτρα λιτότητας, είτε από την ιδιωτική αγορά με την έκδοση ομολόγων. (Ολοι θυμόμαστε το Σταυράκη που προσπαθούσε να πουλήσει απεγνωσμένα ξαφνικά τα κυπριακά ομόλογα.) Αυτό ήταν απόρροια ακριβώς αυτού του ψηφίσματος. Ακόμα μια λανθασμένη κίνηση σε μια σειρά απο λανθασμένες κινήσεις. Το τελευταίο πράγμα που χρειαζόταν η οικονομική κρίση του 2008 ήταν μια νέα κρίση αναχρηματοδότησης χρέους που δημιούργησε αυτή η οδηγία. Ετσι λοιπόν η Ελλάδα, η Κύπρος η Πορτογαλία η Ιταλία η Ισπανία κτλ. Εκεί που ανανέωναν το χρέος τους απευθείας από την ΕΚΤ με το να δανείζονται νέα χρήματα με χαμηλό επιτόκιο 2.5% βρέθηκαν να δανείζονται με 8 και 12% διότι ποιος τρελός θα αγόραζε το Ελληνικό ομόλογο αντί το Γερμανικό αν και τα δύο είχαν την ίδια απόδοση; Κανένας. Ετσι λοιπόν η Ελλάδα αναγκάστηκε να δανειστεί με μη βιώσιμο επιτόκιο από τις τράπεζες που πήραν το ρίσκο να της δανείσουν συνδέοντας παράλληλα το χρέος που βρισκόταν στα χαρτιά με τα πραγματικά λεφτά των τραπεζών και κατα προέκταση του απλού πολίτη. Κανένας από αυτούς τους επιφανείς "οικονομολόγους" της κυρίας Μέρκελ δεν διερωτήθηκε πού θα μπορούσαν λοιπόν να βρεθούν αυτά τα λεφτά για να αποπληρώσουν τους τόκους του δανεισμού χωρών από τις ιδιωτικές τράπεζες χωρίς να τυπωθεί νέο χρήμα; Συνταγή αυτοκτονίας. Η μόνη τους έγνοια ήταν ο πληθωρισμός που τελικά και αυτός τους ξέφυγε.

Επίλογος
      Ακούμε κάποτε από τα ΜΜΕ για την Κίνα και ότι οι Κινέζοι δεν είναι ελεύθεροι και τους καταπιέζει το καθεστώς κτλ. Αυτό είναι φυσικά αλήθεια. Ο Κινέζος βάζει το υποκειμενικό κάτω από το συλλογικό και αποδέχεται την απώλεια ελευθερίας, με ένα νοητικό συμβόλαιο ότι θα του παρέχονται καλύτερες μέρες, εργασία, δουλειές κτλ. Η Κίνα είναι ένα ιμπεριαλιστικό οικοδόμημα υπό αυτή την έννοια, το ίδιο και η Αμερική και πάλε πότε η Μεγάλη Βρετανική αυτοκρατορία. Ο κάτοικος της Ιμπεριαλιστικής χώρας, θυσιάζει την ελευθερία και την ατομική ή κρατική του κυριαρχία με αντάλλαγμα μια σχετική ευημερία. Εξού και το σύνθημα της ΕΟΚΑ για όσους θυμούνται, "την ελλάδα θέλουμεν και ας τρώγωμεν πέτρες". Αυτό το σύνθημα συμβόλιζε ακριβώς αυτή την αντίληψη που δυστυχώς έχει εκλείψει στους νεο-κύπριους. Δεν αναφέρομαι φυσικά σε ένωση με την Ελλάδα, εξάλλου ο κύπριος του 55 στο πρόσωπο της ένωσης έβλεπε την ελευθερία. Οταν η Κύπρος έκανε αίτηση για ένταξη στην ΕΕ παραχώρησε επι της ουσίας μέρος της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας της για να γίνει μέρος ενός νέου Ιμπεριαλιστικού οικοδομήματος που θα της παρείχε ασφάλεια και περισσότερη ευημερία, αυτό ήταν το νοητικό συμβόλαιο που υπογράψαμε όλοι. Κανεις δεν εκλέγει τον κ. Μπαρόζο όπως κανένας δεν είχε εκλέξει τον εκάστοτε διοικητή των Εγγλέζων. Η ψήφος μας στην ΕΕ είναι λευκή, επι της ουσίας δεν ζούμε σε δημοκρατία. Οπως ακριβώς και στη Κίνα, υπάρχει μια ψευδαίσθηση δημοκρατίας την οποία όμως ένας εξωτερικός παρατηρητής μπορεί εύκολα να δει πως είναι πλασματική. Ο Κινέζος όμως ζει σε μία χώρα που έχει 11.2% ανάπτυξη κάθε χρόνο, οι συνθήκες διαβίωσης βελτιώνονται χρόνο και γενικά το νοητικό συμβόλαιο υποταγής του Κινέζου έχει τουλάχιστο τηρηθεί από το μέρος της δικής τους κυβέρνησης. Εμεις θυσιάσαμε ελευθερία με την υπόσχεση καλύτερης μέρας και αντί αυτού συνέβηκε το αντίθετο.. Πως μπορεί κάποιος να παραμείνει σε αυτό το οικοδόμημα της Ευρωζώνης;  Τα επιχειρήματα περι καταστροφής με την έξοδο από το Ευρώ τα βρίσκω εντελώς ειρωνικά. Η καταστροφή επήλθε ούτως η αλλιώς και λογω ακριβώς αυτής της εμμονής μας να παραμείνουμε στο Ευρώ βυθιζόμαστε ακόμη περισσότερο. Τα 10 δις που χρωστάμε και πήραμε δάνειο για να αποπληρώσουμε είναι εσωτερικό χρέος προς τα ταμιευτήρια και τις τράπεζες από ομόλογα κυπριακής δημοκρατίας που είναι πλέον αφερέγγυα - ελάχιστα από αυτά ήταν εξωτερικό χρέος (με εξαίρεση τον ELA) Με τη χρήση αυτών των 10 δις το χρέος αυτό μετατράπηκε πλέον σε εξωτερικό χρέος προς τη Τροικα. Με την έξοδο από το Ευρώ και παραμονή στην ΕΕ θα μπορούσε τα 5-6 δις που είχαν ανάγκη η Λαική και Κύπρου και "μαζεύτηκαν" από το κούρεμα (ουσιαστικά αφέθηκαν να χρεοκοπήσουν οι δύο τράπεζες) θα μπορούσε να διευθετηθεί με εσωτερικό δανεισμό από την κεντρική τράπεζα σε κυπριακό νόμισμα ή με υποτίμηση. Τέλος ο ELA θα έμπαινε και αυτός σε ένα ταμείο αναδιάρθρωσης, συμβατό με το την αξία του νέου νομίσματος - η θα παραγραφόταν, αφού είναι πλέον ξεκάθαρο πως φορτώθηκε παράτυπα στη κυπριακή δημοκρατία. Στη τελική το μεγάλο ερώτημα είναι  πώς να παραμείνουμε στο ευρώ; Οταν αυτό αποδεδειγμένα πλέον διοικείται από ανίκανους και είναι μια ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να εκραγεί; 
 "Υπογράφοντας το βιβλίο συλλυπητηρίων προς τη Μάργκαρετ Θάτσερ ο πολιτικός αρλεκίνος, γνώριζε άραγε τον αγώνα που έδωσε η σιδηρά κυρία για να κρατήσει την Μεγάλη Βρετανία έξω από το Ευρώ;"

Friday, April 5, 2013

Παιδικά όνειρα



Η φυσιολογική κατάσταση του ανθρώπου είναι η ήττα. Για να νικήσεις, πρέπει να νικήσεις τη φύση σου.

Mark Spitz




Το τελευταίο θεώρημα του Φερματ

"Είναι αδύνατον να χωρίσεις οποιαδήποτε δύναμη μεγαλύτερη της δεύτερης σε δύο ίδιες δυνάμεις."

O Γάλλος δικηγόρος και ερασιτέχνης μαθηματικός Πιέρ Ντε Φερμάτ είχε γράψει στις σημειώσεις του πως έχει βρει μια "πολύ σπουδαία απόδειξη". Πως κανένας αριθμός ας πάρουμε παράδειγμα το 5 σε δύναμη μεγαλύτερη της δεύτερης έστω 5³ δεν μπορεί να χωριστεί σε δύο άλλους αριθμούς στην ίδια δυναμη. Μια παραλλαγή δηλαδή του πυθαγόρειου θεωρήματος που αν και φαινομενικά φαντάζει να έχει μια σχετικά εύκολη απόδειξη, την οποία ισχυρίστηκε πως ήξερε ο Φερματ το 1637, τελικά αποδείχθηκε ως ένα από τα μεγαλύτερα μαθηματικά μυστήρια του αιώνα.
O Andrew Wiles είχε έρθει σε επαφή με αυτό το πρόβλημα σε πολύ μικρή ηλικία μόλις 10 ετών, όπως πολλοί μαθηματικοί πριν από αυτόν είχε παρασυρθεί από τη μαγεία αυτού του θεωρήματος το οποίο ήταν το μοναδικό από αυτά που πρότεινε ο Φερμάτ το οποίο δεν είχε ακόμη αποδειχθεί από τους σύγχρονους μαθηματικούς.
Χαρακτηριστικό είναι πως για αυτό το θεώρημα το οποίο ο Φερμάτ διατεινόταν πως είχε βρει λύση πριν 3 αιώνες έχουν δημοσιευθεί οι περισσότερες λανθασμένες λύσεις στην ιστορία των μαθηματικών. Εκατοντάδες μυαλά χαράμισαν ολόκληρη τη ζωή τους προσπαθώντας να το επιλύσουν και όλοι ανεξαιρέτως απέτυχαν παταγωδώς. Ισως ακόμη τελικά και ο ίδιος ο Φερμάτ να είχε βρει λάθος λύση..

Ο ενήλικας πλέον Wiles ονειρεύεται ακόμη να κάνει τη διατριβή του.. στην απόδειξη του  θεωρήματος. Ο John Coates τότε επιτηρητής καθηγητής του Wiles,  γρήγορα τον προέτρεψε  να εγκαταλείψει τα αφελή παιδικά όνειρα που θα οδηγούσαν τη καριέρα του σε αδιέξοδο και να επικεντρωθεί σε πιο πρακτικά ζητήματα, όπως ήταν οι ελλειπτικές καμπύλες του Οασάουα.
Αφήνοντας πίσω το θεώρημα του Φερμάτ μελετούσε τις ελλειπτικές καμπύλες. Η μοίρα όμως, σαν από διαβολική σύμπτωση του αποκάλυψε πως υπήρχαν κοινά στοιχεία στις ελλειπτικές καμπύλες που μπορούσαν να βοηθήσουν στην απόδειξη του θεωρήματος του Φερμάτ. Συγκεκριμένα το θεώρημα Shimura-Tanayama το οποίο πρότεινε πως οι ελλειπτικές καμπύλες μεταφράζονται στη βάση τους ως απλοϊκές Εφαρμογές Μόντουλο. Δηλαδή είναι συμμετρικά επαναλαμβανόμενες στην αιωνιότητα ώς αριθμοί που αντιστοιχούν σε πεπερασμένα νούμερα. Οι φόρμες modulo είναι επι της ουσίας αριθμητική πράξη όπως είναι η πρόσθεση η αφαίρεση η διαίρεση και ο πολλαπλασιασμός. Στον προγραμματισμό για παράδειγμα το Μόντουλο 10 του 1075 είναι το 5.  δηλαδή 1075 % 10 = 5. 

Ενα άλλο απτό παράδειγμα του τι εστί η έννοια modulo στα μαθηματικά είναι τα αναλογικά ρολόγια. Η μέρα έχει 24 ώρες όμως μπορούμε να εξάγουμε τις πληροφορίες χωρίζοντας τη μέρα σε 2 δώδεκάωρα. Αν η ώρα είναι 7:00 σε 8 ώρες (7+8) ο κοντός δείχτης θα δείχνει στον αριθμό 3  και θα είναι 3:00 (αντί 15). Αντί να έχουμε ένα νέο χρονικό σημείο αναφοράς για κάτι που θεωρητικά είναι άπειρο, όπως είναι η αφηρημένη έννοια του χρόνου. Χωρίζουμε την αιωνιότητα σε πεπερασμένους επαναλαμβανόμενους κύκλους.
Αν αποδείξεις πως μια μαθηματική πράξη είναι Modulo τότε φέρνεις ένα συγκερασμό του άπειρου στο πεπερασμένο δημιουργώντας σε αυτή τη περίπτωση μια γέφυρα μεταξύ δύο μαθηματικών κλάδων 

Τραγικά ο Ιάπωνας μαθηματικός που εφηύρε αυτη την ιδέα συσχετισμού των δύο κόσμων δεν έζησε να δει τον τεράστιο αντίκτυπο που θα είχε η θεωρία του στο μεγαλύτερο μαθηματικό πρόβλημα του αιώνα. o Taniyama αποφάσισε να δώσει τέρμα στη ζωή του.

Σε σημείωμα που άφησε εξηγούσε - φανερά σε σύγχυση- πως όπως έζησε τη ζωή του χωρίς εκπτώσεις, μη υπακούοντας σε ψεύτικους κανόνες του πρέπει- κουρασμένος πλεόν από την ακαδημαϊκή του καριέρα που έφτασε σε αδιέξοδο.


 "Επιλέγω να φύγω έστω και τώρα με τους δικούς μου κανόνες."



Ο Ταναγιάμα έπασχε από κατάθλιψη, και η αιτία αυτής της κατάθλιψης δεν ήταν τίποτε άλο από το γεγονός, πως η "γέφυρα" η οποία είχε προτείνει, αν και εμπειρικά ορθή και μέχρι στιγμής αναπόδεικτη ως λάθος. Δεν μπορούσε ούτε ο ίδιος ούτε και κανένας άλλος να την αποδείξει ως ορθή.
Εδώ αξίζει μια μικρή παρένθεση για να εξηγήσουμε τι εννοούμε με τον όρο απόδειξη στα μαθηματικά.
Παίρνοντας για παράδειγμα το Πυθαγόρειο θεώρημα c^2 = a^2 + b^2. \,

     Kάποιος μπορεί να πάρει οποιοδήποτε αριθμό στην αιωνιότητα και να τον επαληθεύσει όμως αυτό απο μόνο του δεν είναι απόδειξη αλλά εμπειρική γνώση. Οι Αιγύπτιοι για παράδειγμα ήξεραν πολλές μαθηματικές συνταγές, όμως δεν είχαν απόδειξη του γιατί δούλευαν.
Απόδειξη στα μαθηματικά σημαίνει να το επιβεβαιώσεις πέραν πάσης αμφιβολίας πως αυτός ο κανόνας ισχύει σε κάθε περίπτωση.
Ο Ευκλείδης απέδειξε το Πυθαγόρειο χρησιμοποιώντας γεωμετρία. Αλλη μία απόδειξη ήρθε από τον Leonardo Da Vinci ενώ το 1876 ο James Abram Garfield χρησιμοποιώντας αλγεβρικές εξισώσεις έδωσε ακόμη μία απόδειξη.
Περισσότερα για τις αποδείξεις του Πυθαγόρειου μπορούμε να βρούμε εδώ

   Ο Wiles λοιπόν ενώ δούλευε σε ένα άλλο μαθηματικό τομέα όταν έμαθε πως ο συνάδελφος του Αλαν Ριμπερτ απέδειξε ένα θεώρημα γνωστό ως Εψιλον.  Εχοντας πάντα στο μυαλό του το παιδικό του όνειρο συνειδητοποίησε, πως υπήρχε συσχετισμός και λύση στο θεώρημα του Φερμάτ χρησιμοποιώντας τις ελλειπτικές καμπύλες που μελετούσε και την απόδειξη του Ριμπερτ.  Εκστασιασμένος πως μπορούσε να εκπληρώσει αυτό το όνειρο εγκατέλειψε τη διατριβή του, χωρίς να μιλήσει σε κανενα για αυτό - φοβούμενος την ειρωνική κριτική και την απαξίωση στη μαθηματική κοινότητα. Ξεκίνησε να δουλεύει στο να αποδείξει το τελευταίο πάζλ που είχε στο μυαλό του, δηλαδή το θεώρημα του Ταναγιάμα Σιμούρα και ως εκ τούτου το θεώρημα του Φερμάτ.
      Μετά από 7 ολόκληρα χρόνια, βρήκε τελικά μία μέθοδο να προσεγγίσει το πρόβλημα και ζητώντας βοήθεια από τον Nick Katz -φίλο του Wiles που ήταν αυθεντία σε ένα συγκεκριμένο τομέα μαθηματικών που χρειαζόταν βοήθεια στις εξισώσεις, κατάφερε τελικά να βρει μια απόδειξη στο πρόβλημα που παίδευε τους μαθηματικούς για περισσότερο από 300 χρόνια.

Μετά από αμέτρητους υπολογισμούς και επαληθεύσεις...
Πήρε την απόφαση να αποκαλύψει τη λύση του στη μαθηματική κοινότητα. Ετσι σε μια σειρά φαινομενικά άσχετων διαλέξεων που οργάνωσε στο Πριστον, ο Wiles αποκάλυψε με συνειρμικές εξισώσεις στη μαθηματική κοινότητα ότι είχε λύσει το πρόβλημα του Φερματ!

Η δόξα και η τεράστια αναγνώριση ήταν άμεση, όμως το ταξίδι έκρυβε μια αναπάντεχη στροφή και ένα τραγικό τέλος..
Πέραν από το γενικό πλαίσιο της ιδέας του Wiles το οποίο ήταν φαινομενικά σωστό,υπήρχαν οι συγκεκριμένες πτυχές τις οποίες βιάστηκε να επιλύσει με απλοποιήσεις. Οι οποίες όμως μετά από ενδελεχείς ελέγχους επαλήθευσης αποδείχθηκαν ως προβληματικές σε ένα συγκεκριμένο σημείο.
Μετά από μήνες απέλπιδων προσπαθειών από τον Wiles σε συνεργασία με τον μαθητή του Richard Taylor να βρει λύση.. Αναγκάστηκε να ανακοινώσει με ένα λιτό γράμμα στην μαθηματική κοινότητα πως τελικά, είχε κάνει λάθος υπολογισμό και ως εκ τούτου η λύση του ήταν λανθασμένη.
    Αυτό το οποίο φοβότανε περισσότερο από όλα, αυτό για το οποίο τον είχαν προειδοποιήσει φίλοι αλλά και παλαιότεροι μαθηματικοί τελικά έγινε πραγματικότητα. Η δική του λύση - το παιδικό το όνειρο ήταν τελικά μια πλάνη, που τον μετέτρεψε σε ένα περίγελο για την χαιρέκακη μαθηματική κοινότητα. Μία ακόμη λανθασμένη λύση στη μακριά λίστα λανθασμένων λύσεων του θεωρήματος
         -ο αδαής που τόλμησε να ονειρευτεί πως μπορούσε να λύσει το θεώρημα του Φερματ!
..Η μοίρα όμως δεν ειχε πει τη τελευταία της λέξη. Ενα χρόνο μετά καθώς καθόταν στο γραφείο του βυθισμένος σε σκέψεις έγινε κάτι το αδιανόητο, μια ξαφνική συνειδητοποίηση έμπνευσης ήρθε στο μυαλό, ένα ηλεκτρικό ρεύμα διαπέρασε όλο του το σώμα.
Μια καινούρια ιδέα, ένας καινούριος τρόπος σκέψης, ως μια θεία φώτιση τον οδήγησε σε μια νέα λύση. Μια λύση που προήλθε μέσα από την αποτυχία της προηγούμενης. Μια λύση τόσο σχετικά απλή, όμορφη και κομψή που ανάγκασε τον Wiles να σηκωθεί από το γραφείο να πάει για μια βόλτα και μετά να επιστρέψει χωρίς να είναι σίγουρος αν τελικά η εξίσωση ηταν εκεί ακόμη ή απλά ένα όνειρο..
        Τελικά ο Andrew Wiles γράφτηκε στην Ιστορία ως ο άνθρωπος που έλυσε το τελευταίο θεώρημα του Φερμάτ, αυτή τη φορά στα αλήθεια. Η μαθηματική σημαντικότητα της επίλυσης του προβλήματος αν και τεράστια, έρχεται στη δική μας ανάγνωση σε δεύτερη μοίρα μπροστά στη τραγικότητα της συνειδητοποίησης από ένα άνθρωπο.. Πως ποτέ ξανά δεν θα μπορέσει να πετύχει κάτι εξίσου σημαντικό στη ζωή του.

Πως συνεχίζεις ένα ταξίδι, όταν επι της ουσίας γνωρίζεις πως όλα πλέον θα είναι ένας κατήφορος..
• • •


    Ένα βράδυ βροχερό στο Λονδίνο, ήταν μια επέτειος αλλά δεν θυμάμαι τι ακριβώς γιορτάζαμε. Είχε πει να φέρω μαζί μου μπύρες, εγώ έβαζα τις μπύρες αυτή τα υπόλοιπα κάπως έτσι πήγαινε η ιστορία. Σίγουρα εγώ φταίω για τις τάσεις φυγής δεν υπάρχει αμφιβολία, αλλά αδυνατούσα να κάνω ισοπεδωτική κριτική κάθαρσης, γιαυτό σταμάτησα να σκέφτομαι, κάπου πριν 1-2 χρόνια σταμάτησα να σκέφτομαι το αύριο και το χθές.. αλλά και το τώρα που ζούμε τελικά δεν είναι και πολύ καλύτερο.
      Το περασμένο καλοκαίρι κατέβηκα στο νησί για 15 μέρες, με πήρε τηλέφωνο, μου είπε να βρεθούμε, πάντα πιστός, πήγα, κάτσαμε..
-θέλω να παντρευτούμε, ..έτσι ψυχρά.. Δεν είπα τπτ.. είχα ένα περιστασιακό έρωτα εκείνη τη περίοδο, θα ήταν ανήθικο αν έλεγα κάτι, χαμογέλασα πλέον είχε φανεί σαν αστείο. Ισως και να ήταν. Τι όμορφη που φαινόταν, πως γίνεται  να μη βρήκε κάτι τόσα χρόνια.. σίγουρα θα βρήκε αλλά θα τα έκανε σκατά όπως πάντα.. ένα πρόσωπο αγγελικό αλλά σα μάγισσα μα με απίστευτη καλοσύνη.. κάπως έτσι είναι και η αγάπη, χαρά - πίκρα.
Τελικά γύρισα πίσω στο Λονδίνο μη αντιλαμβανόμενος την ύβρη..
      Περπατούσα, σταμάτησε να βρέχει
spare some change mate?   (.....)
Σαν έμπαινα στο τρένο θυμήθηκα το διήγημα του Σαμαράκη, δεν θυμάμαι τον τίτλο. Να φύγω από αυτή τη πόλη, να πάω σε άλλη πόλη, έλεγε μέσα.. να πάρω το τρένο να φύγω από αυτή τη πόλη.. Και τελικά σε όποια πόλη και να πας ο εαυτός σου θα είναι πάντα ο ίδιος. Θα ξεφύγεις από τη πόλη αλλά από τον εαυτό σου δεν ξεφεύγεις. Γιαυτό μια ζωή θα σου φταίει η πόλη.
      Εγώ φταίω, θα πάω πίσω, θα τα παρατήσω όλα, θα πάω πίσω τούτο το καλοκαίρι.
Πέρασε το καλοκαίρι, ήρθε Σεπτέμβρης και θυμήθηκε που πήρε την σκέψη για το καλοκαίρι που πέρασε, την οποία τελικά αθέτησε..
Είσαι σε ένα κομβικό σημείο. Ή που θα ζήσεις εδώ για πάντα, ή που θα πας πίσω, διάλεξε δεν γίνεται και τα δύο.
Θυμήθηκε το φαγητό της μάνας, το ψωμί της γιαγιάς το χειροποίητο, κάθε πρωί πάνω στο τραπέζι κομμένο φέτες, τις ψήνεις , λίγο μέλι.. Δεν ήταν φυσιολογικό ψωμί εκείνο, ήταν μια γεύση χίλιες λέξεις..
Στα τέτοια μου, θα κατέβω πίσω, θα βρω μια καινούρια δουλειά και θα ζήσω εκεί που γεννήθηκα, πατρίδα μας είναι τα παιδικά μας χρόνια.. τόσα χρόνια μακρυά είναι πολλά.
      Νοέμβρη πήγε πίσω. Δουλείες ούτε για δείγμα. Δε βαριέσαι, είχε μαζέψει κάτι ψηλά στη πάντα, θα περάσουμε με τα λίγα..
Στο πίσω μέρος του μυαλού η σκέψη ήταν αλλού. Η ηθική δεν επέτρεπε διασάλευση, δεν επέτρεπε αναστάτωση της ζωής αυτού του ανθρώπου. Αν είναι να γίνει κάτι ας γίνει τυχαία. Εξάλλου, αν υπάρχει τηλεπάθεια όπως λένε οι ιστορίες άρλεκιν, σίγουρα, εδώ θα είχαμε παραδείγματα πολλά, ιστορίες βγαλμένες απο παραμύθι που πάνε πίσω χρόνια πολλά.
Ενα απόγευμα σαν όλα τα άλλα γύρισε σπίτι μετά απο βόλτα στη φύση -  βρήκε στο κινητό του μια κλίση αναπάντητη. Δεν είχε όνομα, ηταν ένας αριθμός που τον ήξερε αλλά δεν ήταν στη μνήμη του κινητού..
      Εκείνη τη κρίσιμη στιγμή, ακροβατούμε πάνω στο πάγο, αλλά πίστεψε λανθασμένα, πως θα ήταν καλύτερο να βιαστεί.. Δυστυχώς όμως τα λόγια δεν βγαίνουν ποτέ όπως τις σκέψεις στο μυαλό.. Αν προσπαθήσεις να τρέξεις βιαστικά πάνω στον πάγο, θα γκρεμοτσακιστείς, όπως και έγινε.. Οπως περιγράφει ο ίδιος ο Andrew Wileς τη μαθηματική διαδικασία, είναι σαν να μπαίνεις σε ένα σκοτεινό σπίτι, που δεν έχει μέσα φώτα και σκοντάφτεις πάνω σε έπιπλα μέχρι να βρεις το δρόμο σου..

Saturday, March 30, 2013

Μια διαγραμμένη Ιστορία




  Το 1953 η Γερμανία δεν βρισκόταν στην οικονομική κατάσταση που βρίσκεται σήμερα, κατακρίβεια βρισκόταν σε μια παρόμοια κατάσταση με Ελλάδα και Κύπρο. 70 περίπου χώρες τις είχαν δώσει λεφτά τόσο Προπολεμικά όσο και Μεταπολεμικά και το συνολικό χρέος της Γερμανίας ανερχόταν στο 23% του ΑΕΠ της. 

     Θα θαρρούσε κανείς πως με τα όσα διακυβεύει η Γερμανία σήμερα θα ήταν αυτονόητο για τους εργατικούς και τίμιους Γερμανούς ότι θα ξεπλήρωναν τις οφειλές στους δανειστές τους. Ελα όμως που αντί αυτού μετά από άρνηση της Γερμανίας να πληρώσει τα χρέη και έντονες διαπραγματεύσεις, επήλθε συμφωνία διαγραφής του χρέους. Οι λόγοι είναι απλοί, όταν μία χώρα έχει αυξημένη ανεργία χρειάζεται ρευστό και 'μαλακό' νόμισμα για να επιτύχει την ανάπτυξη αλλά και να μπορεί να εξαγάγει τα προϊόντα της. Αυτό έρχεται σε σύγκρουση με την αποπληρωμή του χρέους διότι για αυτή τη δουλειά χρειάζεσαι ένα 'δυνατό' νόμισμα, όπου αυτό σημαίνει αυτόματα μακροχρόνια ύφεση, υψηλότερα επιτόκια με ολα τα συνεπακόλουθα αρνητικά όπως ανεργία κτλ κτλ. Τότε υπήρχε φυσικά και το πολιτικό κίνητρο - το στοίχημα της δύσης έναντι στη σοβιετική κυριαρχία πως το Δυτικό μέρος της Γερμανίας έχει προοδεύσει και ευημερεί. Διαγράφηκαν έτσι σε μία νύχτα ένα ποσό που με τα σημερινά δεδομένα αντιστοιχεί στα 700 δισεκατομμύρια.

Το αστείο της όλης υπόθεσης είναι πως η τότε Ελλάδα συγκαταλέγετο μέσα στους "δανειστές" της Γερμανίας. Αλλά κάτι ακόμη πιο σημαντικό είναι πως το τότε χρέος της Γερμανίας αντιστοιχούσε το 23% του ΑΕΠ τους, όμως σήμερα της Κύπρου αντιστοιχεί το 200-230% του ΑΕΠ - αφού ουσιαστικά ανέρχεται γύρω στα 23δις ασχέτως με τον αριθμό 10 που πλασάρουν οι μάγειρες στα ΜΜΕ που και αυτό ακόμα είναι το 100% του νέου μας ΑΕΠ μετά την πυρηνική βόμβα που έριξε η Κυρία Μερκελ στην οικονομία της Κύπρου.


 Δεν μπορώ παρά να εστιάσω λοιπόν στην χονδροειδή υποκρισία της Γερμανίας, η οποία στη περίπτωση της Ελλάδας κατηγορούσε τους έλληνες πως υπερδανείστηκαν και άρα τώρα θα πρέπει να πληρώσουν το τίμημα των πράξεων τους, αγνοώντας πως η ίδια η Γερμανία ήταν αυτή που υπερδάνεισε την Ελλάδα. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως η Ελλάδα λίγους μήνες πριν τη χρεοκοπία έδωσε δισεκατομμύρια στη Γερμανία για αγορά Τανκς, υποβρυχίων και πυρομαχικών με τρόπους και μεθοδεύσεις που είναι πλέον τώρα γνωστοί μετά τη σύλληψη του κ. Τσοχατζόπουλου κτλ. Οπως και επίσης με τη Siemens ακόμη μία εταιρία τεραστίων γερμανικών συμφερόντων που δωροδοκούσε Ελληνες πολιτικούς για να αγοράσουν αχρείαστα Γερμανικά μπιχλιμπίδια υπερχρεώνοντας τον ελληνικό λαό.
Οταν δηλαδή η Γερμανία υπερδανίζει όλα είναι καλά, αλλά όταν πρόκειται για κυπριακές τράπεζες τότε θα πρέπει να πληρώσουν οι απλοί καταθέτες της Κύπρου την νομισματική τρύπα που δημιουργήθηκε με το κούρεμα του Ελληνικού χρέους.


Πριν όμως συνεχίσουμε, προτού εμβαθύνουμε σε συγκεκριμένες πτυχές του θέματος, ας κάνουμε μια πιο υπερβατική συζήτηση. Ας κάνουμε μια νοητική αυτοψία στην αυστηρή δημοσιονομική τακτική λιτότητας της Ευρώπης. Τι ακριβώς σημαίνει. 

Με απλά λόγια  η Γερμανία αρνείται να διοχετεύσει με νεο "ζεστό χρήμα" την αγορά και να καλύψει τις δανειακές ανάγκες των κρατών. Με τη πρόφαση ότι έτσι θα αποφύγει την υποτίμηση του Ευρώ. Ετσι για παράδειγμα ας υποθέσουμε πως η ΕΚΤ έχει τυπώσει συνολικά 1000 τρισεκατομμύρια και τα έχει δανείσει στις τράπεζες της Ευρώπης για να τα δανείσουν και αυτά με τη σειρά τους στους πολίτες. Οι πολίτες θα κάνουν τη δουλειά τους και θα τα επιστρέψουν πίσω και η τράπεζα με τη σειρά της θα επιστρέψει πίσω τα χρήματα στην ΕΚΤ.

Ως εδώ όλα καλά; Οχι ακριβώς, αφού αφήσαμε έξω από το σενάριο μια πραγματικότητα, τους τόκους. Οταν υπάρχουν τυπωμένα ένα συγκεκριμένο νούμερο νομισμάτων πως θα βρεθούν τα χρήματα να αποπληρωθούν οι τόκοι τόσο από τις τράπεζες αλλά και από το λαό και κατα συνέπεια τα κράτη. Είναι εμφανές πως αν ξαφνικά σταματήσει η παροχή ρευστότητας με τη πρόφαση "αυστηρής πολιτικής λιτότητας" τότε κάποιοι δεν θα έχουν τα λεφτά να ξεπληρώσουν τα δανεικά και τους τόκους. Οχι επειδή είναι τεμπέληδες ή γουρούνια αλλά επειδή απλούστατα δεν υπάρχουν αυτά τα χρήματα! Δεν εχουν τυπωθεί.

Σε ένα πιο κανονικό σενάριο ορθόδοξης οικονομικής λειτουργίας τα κράτη με τα νομίσματα τους θα έκαναν συναλλαγές με άλλα νομίσματα άλλων κρατών και έτσι θα απορροφούσαν εξωτερικό πλούτο για να αποπληρώσουν αυτούς τους Τόκους, στην εσωτερική τους κεντρική τράπεζα ή θα τύπωναν περισσότερα χρήματα "τρώγοντας" το χρέος αυτό με τον πληθωρισμό. Αλλά σε μία "ενιαία" νομισματική ένωση, όπου οι χώρες βάζουν δασμούς σε συναλλαγές έξω από το ευρώ και είναι ανήμπορα να καλύψουν τις ανάγκες τους με εσωτερικό δανεισμό - είναι απλή κοινή λογική πως κάποτε κάποιοι θα έβγαιναν ως οι χαμένοι. Οταν το συνολικό ποσό που έχει τυπωθεί από τη τράπεζα είναι α  και το ποσό που θα πρέπει να πληρωθεί είναι α+τόκοι τότε για κάποιους λαούς το χρέος δεν θα είναι βιώσιμο. Ετσι και έγινε.. το χρέος της Ελλάδας που αγόραζε ασύστολα από τη Γερμανία δεν μπορούσε να αποπληρωθεί και αποφασίστηκε κούρεμα του. Αντί όμως αυτά τα ανύπαρκτα λεφτά που ουσιαστικά είχε να παίρνει η ΕΚΤ ως τόκους να διαγράφούν από το παζάρι και να υποτιμηθεί το ΕΥΡΩ ένα 2 - 5% ή έστω να "εγγυηθούν"ότι θα καλυφθούν από την ίδια την ΕΚΤ, έγινε το αντίθετο! Αντί αυτού έχουμε δει τρίτα κράτη που στην ουσία δάνεισαν την Ελλάδα, να κλίνονται να "πληρώσουν" τους τόκους και τα χρήματα που .."διαγραφήκαν". Την Κύπρο δηλαδή να πληρώνει πίσω στην ΕΚΤ τα 15 δις που δάνεισε στην Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν μπορεί πληρώσει επειδή πολύ απλά αυτά τα λεφτά δεν υπάρχουν στην αγορά και καλείται η Κύπρος να πληρώσει στην ΕΚΤ το μέρος του Ελληνικού Χρέους.. που αντιστοιχεί προς τη Κύπρο!

Κάπως έτσι, ακόμη και με τη απόφαση διαγραφής μέρους του Ελληνικού χρέους η Γερμανία δεν βγήκε χαμένη.  Καταρχάς ήταν η μοναδική χώρα που μπορούσε να ήταν σε θέση να προβλέψει με απόλυτη ακρίβεια όλες τις παραμέτρους ενδεχόμενου κουρέματος αλλά και το ποσοστό του επειδή πολύ απλά ήταν η χώρα που το εισηγήθηκε.  Η διαγραφή παλαιών Ελληνικών και σωστά διασκορπισμένων χρεών, δεν θα έκανε ζημιά στις δικές της τράπεζες και θα έδινε την δυνατότητα στην Ελλάδα να ξεπληρώσει τα νέα της χρέη προς τη Γερμανία. Χαρακτηριστικό είναι πως ενώ η Γερμανία λίγους μήνες πριν  δεν συζητούσε καν το ενδεχόμενο κουρέματος του Ελληνικού χρέους, έστω και αν αυτό ήταν έκδηλα εκτροχιασμένο και μη βιώσιμο.

 Μετά, όλως τυχαίως, αμέσως μετά την εκφόρτωση ελληνικών ομολόγων από Γερμανικές σε Κυπριακές, Πορτογαλικές και Αυστριακές τράπεζες με τη σύνηθες γερμανική μέθοδο διαφθοράς διευθυντικών στελεχών μέσω μπόνους εκατομμυρίων. Χωρίς αυτό φυσικά να αφαιρεί τις ευθύνες του κ. Ηλιάδη, Καρυδά και Ορφανίδη που επέτρεψαν αυτές τις ριψοκίνδυνες αγορές από 15.12.2009 μέχρι 19.2.2010  χωρίς να ενημερώσουν ούτε καν τη βουλή που τους έδωσε τα λεφτά εξ αρχής. Είχαμε μετά από όλα αυτά τα "τυχαία" γεγονότα μια στροφή 180° και  μια πολιτική απόφαση κουρέματος από τη κ. Μερκελ.

 Αξίζει επίσης κάποιος να αναφερθεί και στο τρόπο που σκηνοθετήθηκε αυτή η όλη Ιστορία του κουρέματος. Οπου και πάλι αιφνιδιαστικά και εκβιαστικά, απειλώντας με άτακτη χρεοκοπία της Ελλάδας, εξανάγκασε την απόσπαση υπογραφής από τα υπόλοιπα μέλη χωρίς να τους δώσει πρακτικά τη δυνατότητα διαπραγμάτευσης. Τους μάζεψε όλους σε ένα δωμάτιο και τους είπε από εδώ θα βγούμε είτε με αυτό υπογεγραμμένο ή θα χρεοκοπήσει η Ελλάδα. Αυτό δεν αφαιρεί βεβαίως την ευθύνη του Κίκη Καζαμία, του Αθανάσιου Ορφανίδη αλλά και του ίδιου του προέδρου Χριστόφια που αποδέχθηκε αυτό τον εκβιασμό χωρίς να ζητήσει ειδική μεταχείριση για το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου που ήταν τελικά εκτεθειμένο στα Ελληνικά ομόλογα. Ασχέτως αν ήταν ηλίου φαινότερο  πως η Γερμανία θα απέρριπτε αυτό το αίτημα όπως το απέρριψε άλλωστε και στις διαπραγματεύσεις για τη τελική συμφωνία της Κύπρου. Χαρακτηριστικό της συμπαιγνίας των Γερμανικών ΜΜΕ είναι πως αυτή η κρίσιμη λεπτομέρεια δεν αναφέρεται στο Γερμανικό τύπο. 

• • •


Εδώ αξίζει και μια μικρή παρένθεση για να αναφέρουμε  συμπεράσματα που πρέπει να εξαχθούν από αυτή την Ιστορία. Είναι φυσικά ένα θέμα που χρήζει σοβαρής Ιστορικής μελέτης όμως μερικά συμπεράσματα είναι τόσο έκδηλα που θα πρέπει να τα αντικρίσουμε. Το πιο σημαντικό συμπέρασμα είναι πως ο πρόεδρος του κράτους, ο υπουργός οικονομικών αλλά και ο καθ ύλην αρμόδιος διοικητής της Κεντρικής τράπεζας  δεν γνώριζαν για τις συνέπειες που θα έφερνε αυτή η συμφωνία στις κυπριακές τράπεζες.

 Αυτό είναι ναι μεν ένα φαινόμενο που έχει παρατηρηθεί και σε μεγαλύτερες οικονομίες όπως αυτή της Αγγλίας και της Αμερικής, όπου οι 'πρώτοι' στην ιεραρχία αρχηγοί ενός κράτους δεν ήξεραν τα εσωτερικά ζητήματα των τραπεζών - αφού και οι ίδιοι οι τραπεζίτες επικαλούνται τραπεζικά απόρρητα - και έτσι μοιραία οι πολιτικές τους πράξεις έβλαψαν. Εξάλλου ο Α. Ορφανίδης που κατηγορούσε τον Χριστόφια πως υπέγραφε χωρίς να ξέρει, διακήρυσσε την ίδια ώρα που ο Ηλιάδης αγόραζε Ελληνικά Ομόλογα πως η κυπριακές τράπεζες δεν έχουν έκθεση στο ελληνικό χρέος!

 Επίσης είναι και η ανεπάρκεια τεχνοκρατικής  κατάρτησης από τη Κύπρο. Βασιζόμασταν κυρίως όλα αυτά τα χρόνια στους τεχνοκράτες της Ελλάδας όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση η επιβίωση της μίας χώρας συνεπαγόταν την καταστροφή της άλλης άρα εξ ορισμού δεν μπορούσε να στηριχθούν τα συμφέροντα της Κύπρου. Αυτη η ανεπαρκέστατη - μετριότητα στην εξουσία συνεχίσθηκε αλλά και πολλαπλασιάσθηκε με την εκλογή του Αναστασιάδη ο οποίος όρισε για κύριο διαπραγματευτή του ένα άκρως αμφιλεγόμενο πρόσωπο το οποίο με τις πράξεις του για 17 μήνες ουσιαστικά έβαλε την ταφόπλακα στη Λαική και αύξησε τα 3δις ELA σε 9δις (Απρίλιος 2012). Πώς είναι δυνατόν ένας τραπεζίτης που προσπαθεί να διασώσει την τράπεζα του να τη διαβάλλει διεθνώς σε BBC και REUTERS ως Bad Bank? Πώς θα μπορούσε αυτός ο άνθρωπος να διαπραγματευτεί για οτιδήποτε;  Ο κύριος Σαρρής όπως και ο κύριος Σταυράκης ήταν μέλη της λεγόμενης διαπλεκόμενης αστικής τάξης της Κύπρου - αρχοντοχωριάτες δλδ. Οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τις Κυπριακές τράπεζες ως οχήματα κέρδους για τις οικογένειες τους. Αυτή η διαπλεκόμενη οικογένοκρατούμενη ελιτ όπου οι ευκαιρίες δινόντουσαν στις ημετέρους μετριότητες που αργά η γρήγορα θα τα έκαναν σαλάτα. Ειδικά σε ένα παιχνίδι όπου οι άλλες χώρες 'παίζουν' χρησιμοποιώντας τα πιο λαμπρά μυαλά τους. Το οξύμωρο είναι πως οι οικογένειες αυτές ετοίμαζαν μετά τη γκάφα με τα Ελληνικά ομόλογα μία νέα οικογενειακή τράπεζα όπου θα μετέφεραν τα κεφάλαια τους αφήνοντας τόσο τη Κύπρου όσο και τη Λαική στο μοιραίο δρόμο της χρεοκοπίας τους. Φυσικά στη περίπτωση της Κύπρου δεν μπορεί να αγνοηθεί η τεραστίων διαστάσεων ανταγωνιστική κόντρα μεταξύ αυτής της "κυπριακής ελίτ" με την επιθετική πολιτική του άλλου αντίπαλου Δέους του κ. Βγενόπουλου η οποία ουσιαστικά φαίνεται να έπαιξε καίριο ρόλο στη σημερινή κατάσταση.

Ο Βγενόπουλος ο οποίος φέρει και αυτός ευθύνη για την αγορά ελληνικών ομολόγων έστω και αν αυτή ήταν επί το πλείστον από τη πρωτογενή αγορά, όμως κυρίως για την μεταφορά μη εξυπηρετούμενων δανείων από την Ελλάδα στη Κύπρο για να αποφύγει τις αξιολογήσεις της Black Rock αλλά και επίσης τα άλλα γνωστά που αποκάλυψε ο Κ. Βαξεβάνης.


Μεταξύ όμως μίας κόντρας μπορεί κανείς να εξαγάγει συμπεράσματα διαβάζοντας τις δύο "μισές αλήθειες" εκατέρωθεν.



Αποχωρώντας από το πόστο του ο Ορφανίδης κατηγόρησε τους πάντες και τα πάντα ισχυριζόμενος ότι ο πρόεδρος αλλά ούτε και ο υπουργός οικονομικών είχαν επαφή μαζί του *Εδώ φυσικά τίθεται και το θέμα για το ποιος έχει ευθύνη να ενημερώνει ποιόν στην Ιεραρχία της Κυπριακής δημοκρατίας. Επίσης κατηγόρησε Χαρ. Σταυράκη αλλά και Χριστόφια ότι "προσπάθησαν να κάνουν παρεμβάσεις με στόχο να εξυπηρετήσουν συμφέροντα του Βγενόπουλου".

 Από την άλλη ο Βγενόπουλος αναφερόμενος στα γεγονότα από τη δική του οπτική γωνία δήλωσε πως ο Διοικητής της Κεντρικής τράπεζας εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της Τρ.Κύπρου, και όχι του τραπεζικού συστήματος. Προειδοποίησε (λέει) για τον κίνδυνο μη διασποράς του κινδύνου ζητώντας την αλλαγή του νομικού πλαισίου της Κύπρου ώστε να επιτραπούν "λύσεις" οι οποία σύμφωνα με τον ίδιο θα έλυναν το πρόβλημα της έκθεσης. Αλλά ο Ορφανίδης τον οποίο αποκάλεσε αδαή και άσχετο αρνήθηκε φέρνοντας τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα.

Στην δική του εκδοχή ο Βγενόπουλος μίλησε επίσης για φασιστική αντιμετώπιση από τα κυπριακά ΜΜΕ τα οποία και αυτά όπως είπε εξυπηρετούν τα συμφέροντα αυτής της διαπλεκόμενης ελίτ οικογενειών της Κύπρου αφού ήταν μέρος της και ως απόδειξη τούτου  αρνήθηκαν να του δώσουν βήμα να πει την αλήθεια. Για να γίνει ακόμη πιο σαφής για την  επιλεκτικότητα των κυπριακών ΜΜΕ έφερε το παράδειγμα του Σαρρή, τον οποίο θεωρεί όχι μόνο ανίκανο αλλά και διαπλεκόμενο. Αναφέρθηκε στο περιστατικό της σύλληψης του νυν Υπουργού από τις ψευδοαρχές των κατεχομένων με την κατηγορία της ψευδοερωτικής ψευδοσυνεύρεσης με ψευδοδεκαεφτάχρονο ψευδοέποικο. Το περιστατικό αυτό όπως είπε αποσιωπήθηκε μέχρι που βγήκε στο φως από μία ελληνική εφημερίδα. Είναι τόσο δυνατό αυτό το κατεστημένο είπε, που ο αυτός ο άνθρωπος μετά που έφυγε απο υπουργός επιχείρησε να γίνει Πρόεδρος της Τράπεζας και μετά ορίσθηκε να "σώσει" τη Λαική την οποία πολεμούσε όσο ήταν υπουργός.
Ανέφεραν οι φίλοι του αποελ στο Tweeter ..

Καταρχάς το σόου έγινε στον Ευαγγελάτο, αλλά και αυτοί οι αποελίστες πραγματικά δηλαδή τώρα εναποθέτουν τις ελπίδες τους στον copy-paste Τσουρουλλη ή σε οποιοδήποτε άλλο μέτριο τραβαδούρο της διαπλεκόμενης κυπριακής δημοσιογραφίας;


η "Λίστα"


Αλλη λίστα ζητήσαμε άλλη μας έδειξαν τελικά, και αναλωνόμαστε τώρα περι όνου σκιάς σαν κοτόπουλα που μας πέταξαν ψωμάκι για να μαζέψουν τα αυγά μας..

Καταρχάς να ξεκαθαρήσω πως αν διαγράφηκαν παράνομα δάνεια σε οποιοδήποτε - όχι μόνο πολιτικό στέλεχος - είναι αυτονόητο πως θα πρέπει να ασκηθούν οι ποινικές διώξεις.

Ξενίζει όμως μια απλή παρατήρηση..

Αυτή η λίστα είχε "διαρρεύσει" και παλαιότερα κατα τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας όμως πολύ επιλεκτικά τα ΜΜΕ της πατρίδας στόχευσαν σε ένα και μοναδικό δάνειο συγκεκριμένα της ΠΕΟ η οποία σε συνεργασία με συντεχνίες της Σοβιετικής ένωσης είχε επιχειρήσει να κατασκευάσει 2 ξενοδοχεία με σκοπό να χρησιμοποιηθούν από τους εργάτες. Μετά τη κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης το έργο κρίθηκε μη βιώσιμο και με θεσμοθετημένες διαδικασίες η Τράπεζα ακύρωσε το δάνειο κατάσχοντας παράλληλα και τα 2 ξενοδοχεία. Ομως τίθεται και ένα άλλο ερώτημα, τότε γιατί δεν τέθηκε από κανένα "ευαισθητούλλη" πολιτικό ή δημοσιογράφο θέμα "τραπεζικού απορρήτου". Αυτού του "απορρήτου" που επικαλούνται για να καλύψουν τους άθλιους διαπλεκόμενους γαλαζοαίματους που μάζεψαν τα λεφτουδάκια τους αφήνοντας τους "κοινούς" να πληρώσουν τη νύφη. Γιατί δηλαδή δύο μέτρα και δύο σταθμά; Γιατί η λίστα με αυτούς που έφυγαν τα λεφτά τους λίγες μέρες πριν το EuroGroup αλλά και κατα τη διάρκεια που οι τράπεζες ήταν "κλειστές" να είναι ένα ερμητικά εφτασφράγιστο μυστικό επικαλούμενοι όλοι "τραπεζικά απόρρητα" διαλυμένων τραπεζών; Γιατί δεν αναφέρεται κανένας στο κ. Σαρρή ο οποίος διέγραψε δάνεια πολιτικών και είναι αυτή τη στιγμή εν ενεργεία υπουργός; Οπως και κάποιοι άλλοι διαπλεκόμενοι (Χάσικος - Γεωργιάδης) σε υπουργεία που υπαρχουν σύγκρουσεις συμφερόντων;


Ησυχία..

Ομολογώ πως τα οικονομικά είναι μια θεματολογία που θα ήθελα να είχα εγκαταλείψει οριστικά από τη ζωή μου. Μια ψευδοεπιστήμη είναι άλλωστε εφάμιλλη της Θεολογίας, της Πολιτικής ή της Νομικής. Οι "οικονομολόγοι" αποτελούν επί τη πλειοψηφία τους μαθηματικά μυαλά τρίτης και τέταρτης διαλογής που περισσότερο πλήττουν στην εικόνα των μαθηματικών προβλημάτων παρά ενθουσιάζονται. Πραγματεύονται καμπυλώνοντας αντί αριθμούς λέξεις νοήματα παραθέτοντας πλασματικά ρητορικά επιχειρήματα και στατιστικές για να υπερασπιστούν περισσότερο συμφέροντα και εμμονές παρά αλήθειες. Σαν μια ανούσια συζήτηση για την  ύπαρξη Θεού, Μεχμέτ, Αλλαχ, Ιακβέ, Δρακουμέλ, Βούδα..  ή του "θεού της ελεύθερης αγοράς" με το "αόρατο χέρι" που φροντίζει για την ευημερία; Τι νόημα έχουν λοιπόν τα επιχειρήματα τους για το ποιος έχει δίκαιο όταν αυτά πηγάζουν από προσωπικές απόψεις πεποιθήσεις και γούστα; Τι νόημα έχουν αυτά που λένε όταν αυτά δεν βασίζονται σε μαθηματικές αποδείξεις αλλά σε ισχυρισμούς; Ισχυρισμοί τραπεζιτών σε συμπαιγνία με τα κυπριακά ΜΜΕ που αντί να μιλούν με αριθμούς μιλούσαν με σήματα καπνού τύπου "όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά" προσάπτοντας αλληλοκατηγορίες να τα εγκληματικά τους λάθη, ρίσκα και παραλήψεις. Ολα αυτά αποτελούν όχι επιστήμη αλλά μία παραπλάνηση - ένα κρύψιμο κάτω από το χαλί του πραγματικού προβλήματος. Αν τα οικονομικά ήταν πραγματική επιστήμη μια ματιά στους αριθμους θα έλυνε τη συζήτηση. Τουλάχιστο στη περίπτωση της Κύπρου.

Στα μαθηματικά για παράδειγμα ο Δημήτριος Χριστοδούλου στις εξισώσεις του για τα κύματα βαρύτητας ή τις καταρρεύσεις των μελανών οπών δεν θα μπει στη διαδικασία να κατηγορήσει τους άλλους μαθηματικούς πως ψεύδονται ούτε θα τους προσάψει ισχυρισμούς πολιτικών σκοπιμοτήτων και άλλα τόσα φαιδρά που οι 3 ψευδοεπιστήμες που αναφέραμε πράττουν σε καθημερινή βάση. Το μόνο που έχει να κάνει είναι να παρατάξει τους αριθμούς του και οι υπόλοιποι "ανταγωνιστές" του αφού τις επιβεβαιώσουν συστηματικά και μεθοδικά, ανεξαρτήτως προσωπικής ιδεολογίας ή συμφερόντων θα τις χειροκροτήσουν και θα τις αναγνωρίσουν. Οπως και γίνεται.


Οπως αναλύσαμε εξάλλου στο "Αν οι γυναίκες είχαν δίκαιο" οι σύγχρονοι ειδήμονες στον οικονομικό τομέα αποκτούν τις περγαμηνές τους σε ένα εκ φύσεως διαβρωμένο εκπαιδευτικό σύστημα χορηγών συγκεκριμένης πολιτικής σκέψης που το τελευταίο πράγμα που ενδιαφέρει είναι η αλήθεια επειδή εξάλλου θαρούνται πως κατέχουν την απόλυτη αλήθεια.  Οταν για μία σοβαρή διατριβή χρειάζεσαι τουλάχιστο 200 χιλιάδες ευρώ, άρα και χορηγούς, είναι αδύνατον να προσεγγίσεις μια μελέτη χωρίς την ομπρέλα του κέρδους για το χορηγό. Κανείς δλδ δεν θα σου δώσει λεφτά για μια διατριβή τύπου: "Οι επιπτώσεις του νεοφιλελευθερισμού στην εκπαίδευση" ή  "οι συνέπειες της οικονομικής διάβρωσης του πολιτικού συστήματος" . Το θέμα της διατριβής σου θα είναι πχ, "Tο ποσοστό της καλύτερης ωφέλιμης εναργείας για τις επιχειρήσεις".  ή "Τα οφέλη του Κυπριακού Bail-in στην οικονομία" Ετσι πράγματα αυτονόητα διαφεύγουν της αντίληψης της συντριπτικής πλειοψηφίας που αρέσκεται στο να κρύβεται πίσω από τα οικονομικής φύσεως θετικά του συστήματος που ομολογουμένως δεν μπορεί να αμεληθούν. Όντως γίνονται ποιοτικότερες μελέτες παθολογικής αυτοεπιβεβαίωσης..



Tuesday, March 26, 2013

Το χρέος είναι μη βιώσιμο

Μέσα σε όλη αυτή τη λαίλαπα εξελίξεων με την υφαρπαγή των αποταμιεύσεων και τις αλυσιδωτές άμεσες επιπτώσεις στη κυπριακή κοινωνία έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα ίσως το πιο αρνητικό κομμάτι αυτού του "πακέτου διάσωσης" το οποίο είναι  τα 20δις τα οποία φορτώθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία ως χρέος προς την ΕΚΤ.

Για να αναλογιστεί κανείς το μέγεθος αυτού του ποσού ας ρίξουμε μια ματιά σε μερικά νούμερα από την ανάλυση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Το ΑΕΠ της χώρας μας είναι 10-16 δισεκατομμύρια ευρώ, για να μιλήσουμε ακόμη πιο απλά όταν λέμε ΑΕΠ εννοούμε το μπάτζετ μας ως κράτος ή τα λεφτά που εισέρχονται στα ταμία μας.

Ο τομέας των τραπεζικών υπηρεσιών είναι το 35% με 40% του ΑΕΠ τον οποίο έχουμε χάσει.

Αρα πέφτουμε στα 6-10 δις.

Αναμένεται όμως να χαθεί επίσης ένα σημαντικό ποσοστό από το ΑΕΠ γύρω στο 1-1.5% από τα φορολογικά έσοδα του κράτους καθώς έχει μειωθεί το χρήμα στη κυπριακή αγορά άρα λογικά και τα έξοδα του πληθυσμού.

Μέσα σε όλο αυτό θα προστεθεί και το χάσιμο περί 3δις από τα έσοδα της CYTA και λιμανιών μετάτ την υποχρεωτική εκποίηση τους σε 6 μήνες.

Αν μάλιστα βάλουμε μέσα και την ΑΗΚ, ένας θεός θα ξέρει πόσο θα μειωθούν τα έσοδα του κράτους - μιλάμε μάλιστα για ένα μειονασματικό προϋπολογισμό! Ας μας εξηγήσει λοιπόν κάποιος πως αυτό το χρέος 3φορές το ΑΕΠ μας θα είναι ποτέ δυνατόν να είναι βιώσιμο κάτω από οποιοδήποτε σενάριο.

Οταν δηλαδή τα μόνα έσοδα του κράτους θα είναι η φορολόγηση των πολιτών..

Αν ακόμη υποθέσουμε το ακραία αισιόδοξο σενάριο να βγάλουμε 3-4δις από τις άμεσες ξε-πωλήσεις  των ημικρατικών, αυτά δεν θα βγάλουν στην ουσία ούτε τους τόκους που χρωστάμε. Πως θα μπορεί μέσα από αυτό το χάος και το σακάτεμα χωρίς επιστροφή της οικονομίας το κράτος μα εξοικονομήσει 2δις για να δίνει στο χρέος μπας και ξοφλήσουμε στα 10 χρόνια; Με απλά μαθηματικά μιλάμε για μειώσεις στους μισθούς δημοσίων και μη υπαλλήλων τουλάχιστο 50%-60% απλά και μόνο για να ξεχρεωθεί το χρέος στα 10 χρόνια!

Aυτά στο καλύτερο σενάριο 10 χρόνια ύφεσης ή ακόμα και αρνητικής ανάπτυξης απολύτως ρεαλιστικά θα φέρουν τους κύπριους σε επίπεδα τριτοκοσμικής εξαθλίωσης.

Ου περί χρημάτων ο αγώνας

Πολλοί θα είναι με την απορία πως γίνεται να μην έχει οριστεί ακόμη το ακριβές ποσό του κουρέματος παρά μονάχα εικασίες από 30 - 40%. Δέκα ποσοστιαίες μονάδες είναι τεράστια διαφορά και μιλάμε προφανώς για δεκάδες δισεκατομμύρια απόκλιση.

Κατα το μεσοδιάστημα που πέρασε μεταξύ του μεγάλου όχι, άκουσων άκουσων έφυγαν από τη κύπρο τεράστια ποσά, ακόμη και μεταξύ περιόδου 12-13 Μαρτίου 2013, πριν δηλαδή την "Ιστορική" συνεδρία της βουλής είχαν φύγει τουλάχιστο 5δις από κυπριακές τράπεζες.

Σύμφωνα με αυτό το άρθρο μεγαλοκαρχαρίες προφασίστηκαν διάφορα τεχνάσματα, από φιλανθρωπίες μέχρι φάρμακα για ετοιμοθάνατους ασθενείς ουτως ώστε να μπορέσουν να μεταφέρουν χρήματα στο εξωτερικό..

Δικαιολογημένα λοιπόν μπορεί να συμπεράνει πως τη νύφη θα τη πληρώσει ακριβά - πέραν των υπαλλήλων της Λαικής και  η "μεγαλομεσαία" τάξη της Κύπρου με ένα γενναίο κούρεμα 40-50%. Ναι μεν μπορεί να έχουν ποσά από 100.000 και πάνω (λεφτά γάμου πχ ή οικονομίες μιας ζωής) όμως δεν έχουν τα μέσα που διαθέτουν άλλα μυαλά να μεταφέρουν τα ποσά τους εκτός Κύπρου. Τέτοιοι άνθρωποι υπήρχαν αρκετοί στη κύπρο και τελικά σε αυτούς θα πέσει ο κλήρος μετά την άρνηση του Eurogroup να φορολογηθούν με ένα γενναίο ποσό και οι μικροκαταθέτες.

Saturday, March 23, 2013

Παμε για χρεοκοπία..

Νομίζω πως είναι ξεκάθαρο ότι βαδίζουμε ολοταχώς προς χρεοκοπία και έξοδο από το Ευρώ. Ελπίζω ο Νέος πρόεδρος αυτή τη φορά να έκανε κάτι σωστό και να πήγε προετοιμασμένος στο "Γιουρογκρούπ". Δηλαδή να έβαλε τις πρέσες των κρατικών τυπογραφείων να τυπώνουν το νέο νόμισμα.. Έξοδος από το ευρώ, στήριξη τραπεζών από Κεντρική Τράπεζα - Νομιμοποίηση της Κάνναβης που σε συνδυασμό με το αδύναμο νόμισμα θα τονώσει ραγδαία τον Τουρισμό και θα έχεις το πιο ελκυστικό πακέτο στο πλανήτη. Συν την δωρεάν παγκόσμια διαφήμιση που πήρε το όλο θέμα λόγω της άκαιρης πρότασης της Κυρίας Μέρκελ-Αναστασιάδη για φορολόγηση των μικρο καταθετών. Τέλος κίνηση ματ με τη πώληση έστω και σε εξευτελιστική τιμή ενός οικοπέδου φυσικού αερίου.

Thursday, March 21, 2013

ΨΕΜΑΤΑ





Πώς μπορεί κάποιος να θεωρήσει πως είναι πιο ηθικό πιο δίκαιο ή σωστότερο το κλείσιμο της Λαικής από το κούρεμα 18% που προτείνει ο Σοιμπλε;

Καταρχάς πως μπορεί να είναι καλύτερο για την εικόνα της οικονομίας σου όταν 1 από τις δύο σου τράπεζες έχει χρεοκοπήσει; Το εποπτικό σου σύστημα πάσχει, το τραπεζικό σου σύστημα πάσχει και φυσικότατα είσαι 100 φορές το ίδιο αναξιόπιστος με το να έκανες κούρεμα. Η φυγή κεφαλαίων θα γίνει ούτως η αλλιώς, ποιος τρελός θα αφήσει τα λεφτά του εδω μέσα μετά από όλο αυτό που έγινε; Επομένως το σκεπτικό για να κρατήσουμε τα ξένα κεφάλαια είναι κατ' εμένα λανθασμένο 100%. Κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας και πιστεύουμε πως στο τραπεζικό μας σύστημα είναι όλα καλά και άγια. Νομίζουμε πως η επόμενη μέρα θα είναι σαν εχθές. Δεν θα είναι όμως και για να φτάσουμε ως έδω έγιναν αίσχη. Κάποιοι αφέθηκαν να αλωνίζουν ανενόχλητοι χωρίς εποπτεία και έφεραν τη χώρα στη καταστροφή και μετά τα ρίξαν στη κρίση και το σπάταλο κράτος του Χριστόφια κάποιοι άνθρωποι δυστυχώς στη κύπρο είναι "too big to fail"


Να θυσιάσουμε λοιπόν ανθρώπινες ζωές για να σώσουμε ένα τραπεζικό σύστημα που μας έφερε στο χείλος της καταστροφής; Δυστυχώς δεν έχουμε κάνει σωστή διάγνωση και πολύ φοβάμαι με αυτούς τους ακροβατισμούς τελευταίας στιγμής θα οδηγηθεί η χώρα κατευθείαν  στα τάρταρα.

Υπάρχουν τα εξής σημαντικότατα προβλήματα σε αυτό το σενάριο, εκτός του ότι δεν εγκρίνεται από την ΤΡΟΙΚΑ επειδή το θεωρεί άδικο (ιδού και το οξύμωρο) που δεν συμπεριλαμβάνονται αρκετά μεγάλα κεφάλαια, ειναι όλοι σχετικά μικροί οι παίχτες εκει πέρα το είπε και ο ΑβεροΦ.
Πέραν όμως από τα γούστα της ΤΡΟΙΚΑ καταρχάς είναι στοχευμένο αυτό το μέτρο για ένα γενικότερο πρόβλημα. Δηλαδή για ακόμη μία φορά σε αυτό τον τόπο να πληρώσουν τη νύφη κάποιοι για να τη βγάλουμε καθαρή οι υπόλοιποι. Το 74 με τους πρόσφυγες, στο χρηματιστήριο, η Δήμητρα, τα ομόλογα και τώρα αυτό. Κάπου θα πρέπει τουλάχιστο να ερωτηθούμε αν είναι αυτό σωστό τελικά. "Για να είμαστε εντάξει προς τους ξένους" και οι δικοί μας στα αρχίδια μας.. 

Εν τω μεταξύ οι ξένοι μας γύρισαν την πλάτη..

Ξέρουμε πολύ καλά πως οι μεγάλοι παίχτες τα έχουν σηκώσει προ πολλού από τη Λαική και εκει πέρα έχουν απομείνει οι "μικροι",  πολλοί υπάλληλοι της τράπεζας που έχουν όλες τους τις οικονομίες, όπως είναι λογικό στη τράπεζα τους.. Οπως μας είπε ο Αβέροφ μόνο 70.000 δεν είναι εγγυημένοι και έχουν πάνω των 100.000 αυτό που δεν θα σας πουν τα κανάλια φυσικά είναι τα διαπλεκόμενα συμφέροντα του κ. Αβέρωφ ο οποίος ήταν στέλεχος αλλά και συνεργάτης της Λαικής όπως και η οικογένεια Παπαδόπουλου. Να υποθέσω πως αυτοί που έχουν από 100 εκατομμύρια ο καθένας.. θα μείνουν με 100.000 και θα ψηφίσουν ναι για το καλό της πατρίδας; Μάλλον κάπου αλλού αναπαύονται τα λεφτουδάκια τους, εδώ μέχρι και το ΑΠΟΕΛ που μέχρι πριν μερικούς μήνες μας είχε ανακοινώσει ότι τα είχε εκεί τα σήκωσε και τα πήρε αλλού.

Ασε που αυτό το πράγμα , το να στοχεύσεις δλδ μια συγκεκριμένη τράπεζα αφήνει και ένα παραθυράκι τελευταίας στιγμής να μεταπηδήσουν λεφτά από τράπεζα σε τράπεζα για όσους έχουν τα μέσα..

Σίγουρα αυτό το πράγμα που πάει να γίνει είναι άδικο και παράλληλα επικίνδυνο να χάσουμε και τα αυγά και το καλάθι. 

Καταρχάς είναι πλέον ξεκάθαρο από όλους τους οικονομικούς αναλυτές πως υπάρχουν δύο επιλογές, 

ή να βρούμε τα 6 δισεκατομμύρια ή να χρεοκοπήσουμε εκτός ευρώ Ευρώπης και Τροικας κάνοντας ένα καινούριο ξεκίνημα. 

Αρκετοί οικονομικοί αναλυτές, με πραγματικά Νομπελ,  που έχουν επισκύψει πάνω από την περίπτωση μας θεωρούν πως η περίπτωση εξόδου από το ευρώ ίσως να είναι πιο εποικοδομητική και εύκολη από αυτή της ΙΣΛΑΝΔΙΑΣ διότι έχουμε αυτό το φανταστικό νησί από κάτω μας το οποίο μέσα στο ΕΥΡΩ υποφέρει από τη χειρότερη υπερτιμολόγηση -της ευρώζώνης. Ολα είναι πανάκριβα και υπερεκτιμημένα ενώ με μια χρεοκοπία όλα θα είναι ελκυστικά ξανά όπως παλιά.. Το  μεγάλο πρόβλημα που θα δημιουργηθεί με την έξοδο από το Ευρώ θα είναι το ενεργειακό.

Ο Σόιμπλε είπε 18% σε όσους έχουν πάνω από 100.000 και τελειώσαμε


Οι μεγαλοδικηγόροι της βουλής όπως φαίνεται δεν μπορούν να το χωνέψουν πως θα χάσουν λεφτουδάκια ή μπίζινες με ξέπλυμα βρώμικου χρήματος και ψάχνουν να υφαρπάξουν ταμεία συντάξεις πετρέλαια και ότι δεν είναι δικό τους.


Ντροπή και αίσχος μόνο αυτό έχω να πω.

κούρεμα η λίρα ψηφίστε να τελειώνουμε αφήστε αυτά που δεν είναι δικά σας ήσυχα αλήτες





Για να εξηγούμαι δεν έχω ούτε σεντ στη Λαική ούτε και ξέρω (προς το παρόν) κάποιον που να έχει


Ομως δεν μπορώ να καταλάβω πως είναι πιο "σωστό" μια ζωή σε αυτό τον τόπο
να χάνουν κάποιοι τα πάντα για να τη σκαπουλάρουμε οι υπόλοιποι..

..και καλά οι 100.000 θα είναι "εγγυημένες" από τη κεντρική τράπεζα με αέρια φαντάζομαι και όλα τα κομφόρ.

Αν κάποιος είχε 1 εκατομμύριο; 150 200 χιλιάδες; αν μία επιχείρηση είχε τα ταμία της και αυτά είναι λεφτά από παραγγελίες τις οποίες πρέπει να παραδώσει; ή τα ταμεία μας; οι συντάξεις μας να χαθούν ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ αυτά είναι καλύτερα;

Μιλάμε για τραγικές αθλιότητες.


Wednesday, March 20, 2013

Ζωές συνωμοσίας Ν2


19 Μαρτίου 2013Μια ιστορική μέρα για τη Κύπρο, όχι τόσο για το "βροντερό" ΟΧΙ της βουλής αλλά περισσότερο, όπως προβλέπω για τη βροντερή κωλοτούμπα ολκής που θα επέλθει λίγες μέρες αργότερα, το ΟΧΙ ήταν απλά και αυτό ακόμη μία πρόχειρη απέλπιδη ενέργεια προχειρότητας από τη νεοσύστατη κυβέρνηση που έστω και απέλπιδα ελπίζει πως θα "πίεζε" έτσι τη Τρόικα..

Το ίδιο βράδυ

     ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΥ με αυστηρό ύφος λέει στο Χρ. Τσουρούλη πως όλοι οι αρχισυντάκτες ήξεραν/ξέρατε για το κούρεμα και είχαν/είχατε οδηγίες να μην πουνε τπτ επειδή "η οικονομία είναι ψυχολογία." κτλ κλτ. Η σκηνή αυτή αποτυπώνει την επιτομή μιας αρρωστημένης συμπαιγνίας - παραπλάνησης του κόσμου που κορυφώθηκε τούτες τις μέρες. Ο ανόητος Τσουρούλλης -λίγο μετά το ψήφισμα της βουλής- ανήμπορος να αντιληφθεί πως τώρα πια το θέατρο τελείωσε.. Οταν ο παπαπέτρου αναφέρθηκε με παράπονο στο πως η ΕΚΤ θα "εγγυόταν" τη διαρροή κεφαλαίων με ρευστό. Ο Τσουρούλλης "πετάχτηκε" για να προσθέσει, "Ναι αλλά προφορικά μας είχαν πει πως δεν θα γινόταν και κούρεμα.." Για να αποσπάσει την εν βρασμό ψυχής έκρηξη του ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΥ που ξεσκέπασε (άθελα του φυσικά) τη συμπαιγνία ΜΜΕ-ΜΕΡΙΔΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ και ΤΡΑΠΕΖΩΝ.
Είναι βαριές ασήκωτες οι ευθύνες για το πως φτάσαμε ως εδώ, ειλικρινά όμως δεν ξέρω ποιο θα ήταν το καλύτερο σενάριο για αυτό τον τόπο.. σενάριο α, plan b ότι και να μας μπει.. Σημασία έχει πως οι πραγματικοί ένοχοι απολαμβάνουν τα παχυλά τους μπόνους, τις μίζες τους, τις προμήθειες τους οι μεν που φόρτωσαν τη τράπεζα κύπρου και ανυποψίαστους/υποψιασμένους καταθέτες λίγες μέρες πριν το ελληνικό PSI με ελληνικά ομόλογα αγορασμένα από την Γερμανική Τράπεζα που ήθελε να τα ξεφορτωθεί.. οι δε που μετάτρεψαν τη λαική σε μία bad-bank του Βγενόπουλου φορτώνοντας σε μια νύχτα στη πλάτη του λαού 4δις.. και όλα αυτά μετά που το κράτος έδωσε 3 ολόκληρα δις στήριξη ρευστότητας στις τράπεζες επιφορτίζοντας ακόμη περισσότερο το δημοσιονομικό έλλειμμα - με υπόσχεση να ρίξουν τα επιτόκια και να τα διοχετεύσουν στην αγορά.. Τελικά όπως όλοι γνωρίζουμε τα επιτόκια όχι μόνο δεν έπεσαν αλλά ανέβηκαν, και τα λεφτά μας αντί να καταλήξουν στην αγορά κατέληξαν σε ριψοκίνδυνες επενδύσεις..Σε αντίθεση με την Ισλανδία, στη Κύπρο τα διευθυντικά στελέχη - πολιτικοί όχι μόνο δεν μπήκαν φυλακή που υποθήκευσαν το μέλλον της χώρας  αλλά συνέχισαν το έργο τους μηχανευόμενοι μια πλεκτάνη- ένα κόλπο που θα τους έβγαζε από το αδιέξοδο.. Να ρίξουν τη χώρα στα γρανάζια της ΤΡΟΙΚΑ.Στόχος: το ξελάσπωμα του σκανδαλωδώς ανεύθυνου τραπεζικού συστήματος από το φορολογούμενο και αποσιώπηση των δικών τους ευθυνών - το κόλπο είχε σχεδιαστεί προ πολλού σε συνεννόηση με αρχισυντάκτες εφημερίδες δημοσιογράφους πολιτικούς κτλ. "για το καλό του τόπου" Η ατζέντα προνοούσε δαιμονοποίηση του "σπάταλου κράτους", των δημοσίων υπαλλήλων, υπαλλήλων της CYTA και γενικά της κυπριακής μεσαίας τάξης που με την αλόγιστη σπατάλη σαν μια άλλη ελλάδα οδήγησε τη χώρα σε αρνητικό  προϋπολογισμό - μη βιώσιμο χρέος κτλ κτλ. Μισές αλήθειες και ενίοτε ψυχρά ψέματα και ούτε λόγος για τους πραγματικούς λόγους χρεοκοπίας. Βοήθησε αφάνταστα και το μαρί.. αν και τώρα που το σκέφτομαι (ας αφήσουμε αυτό το θέμα)Πέρασαν λοιπόν νόμους περικοπές μνημονιακά μέτρα - υφάρπαξαν ταμία συντάξεις. Ηταν έτοιμοι από καιρό σαν θαρραλέοι να βουτήξουν στις αγγάλες της ΤΡΟΙΚΑ και να ζητήσουν κάτι 7-10ψοροδισεκατομμύρια. Τι είναι ρε παιδί μου , ψίχουλα. Ελα όμως που λογάριασαν χωρίς το ξενοδόχο. Ξενοδόχους καλύτερα.. Από τη μία ο Χριστόφιας που δεν έπαιζε μπάλα, ήξερε τους σχεδιασμούς τους, ήξερε πως δεν μπορούσε να κάνει τπτ μιας και έλεγχαν την κοινή γνώμη μέσω των ΜΜΕ και δε γούσταρε στη τελική να είναι ο πρόεδρος που θα υπέγραφε ένα μνημόνιο που θα ξελάσπωνε τις βρομιές και τα σκάνδαλα των τραπεζιτών, τελικά μετά από συζητήσεις, εξυπηρετήσεις διαγραφές χρεών - οι οποίες μετά χρησιμοποιήθηκαν και προεκλογικά - δέχθηκε να κάνει αίτηση, δεν τον έπαιρνε άλλο.. Εξασφάλισε ρευστότητα στήριξη στις χρεοκοπημένες τράπεζες και υπέγραψε ένα προσύμφωνο. Κέρδισε και λίγο χρόνο με τον Σύντροφο Πούτιν και τελικά πέτυχε το στόχο του.
Τα κόμματα των τραπεζών ζήτησαν άμεση υπογραφή πείραν αρχίδια. Ο Χριστόφιας αρνήθηκε να συνδέσει το όνομα του με το μεγαλύτερο ίσως σκάνδαλο στην ιστορία του δύσμοιρου τούτου τόπου. Ετσι η προεκλογική περίοδος κύλισε ομαλά , ο Μαλάς έπαιξε το ρόλο του ως τυπικός υποψήφιος λούζερ, και γενικά το ΑΚΕΛ έκανε οτι περνούσε από το χέρι του για να μη βγει ξανά στην εξουσία, στόχος επιτεύθει ποσοστά διεσώθην..  Οι αντιπροέδροι των κομμάτων των τραπεζών που ειναι στελέχη στην ίδια τράπεζα άφησαν πίσω τις μικροδιαφορές τους και παρουσιάστηκαν ως ένα ..ανδρόγυνο (Νίκο μου, Μάριε μου) και σθεναρά  δήλωσαν υποψηφιότητα.. Το ακέλ δεν θα έμπαινε στο δρόμο τους, αλλά βρέθηκε ένας ρομαντικός τυχοδιώχτης με τη δική του ατζέντα να τους χαλάσει τα σχέδια.. Ποτέ δε μπόρεσα να κατανοήσω το φαινόμενο Λιλικα έτσι ας μπούμε στο ψητό.Κέρδισαν με τη βοήθεια των μέσων μαζικής εξαπάτησης τη ψήφο του αδαή λαού που την ώρα που τα διεθνή παγκόσμια ΜΜΕ -μέχρι και τα ελληνικά βούιζαν για φήμες περι κουρέματος.. αυτοί έβλεπαν φιλτραρισμένες ειδήσεις και κατασκευασμένα ντιμπέιτ.  Ψήφιζαν τα ζώα με ύψιστη ευθύνη τον υποψήφιο που θα υπέγραφε όσο πιο γρήγορα γινόταν το μνημόνιο σωτηρίας με τη ΤΡΟΙΚΑ ..αλλά που να ήξεραν ότι την ίδια ώρα που σαν αποβλακωμένοι έβλεπαν τα ντιμπέιτ, λεφτά έφευγαν από τη Κύπρο με βάρκα την ελπίδα.. (16δις σε κυπριακά κεφάλαια) Αλλά παράλληλα οι δύο μεγάλες Τράπεζες έβγαζαν 'πακετα' με καλύτερες αποδώσεις αν έβαζες πχ ολα τα λεφτά της οικογένειας σου σε ένα λογαριασμό.. Σε βάφτησαν και μεγαλοκαταθέτη τρομάρα σου..Αψεγάδιαστο σχέδιο - ΝΙΚΗ!! Εκλεισαν και τα σχόλια στην εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ την επομένη των εκλογών - επιτέλεσαν το καθήκον τους πλέον. Πλώρη για τη ΤΡΟΙΚΑ πλέων επι αποχαυνωμένης λαοθάλασσας.  Η δουλειά της Τρόικας είναι να δανείζει λεφτά, να υφαρπάζει κρατικά κεκτημένα, για να σώζει τράπεζες θα έπαιρναν τα λεφτά του λαού θα τα έδιναν στις τράπεζες για να καλύψουν τα δικά τους "λάθη" (σε εισαγωγικά δίοτι περι μαλακίας πρόκειται) και η ζωή στη μακάρια νήσο θα συνεχιζόταν ως έχει.. Ασε που στη τελική ίσως να έβαζαν και χέρι σε κερδοφόρες κρατικές εταιρίες που λιγουρεύονταν χρόνια.  Ελα όμως που λογάριασαν χωρίς τον δεύτερο ξενοδόχο, τον παράλυτο που δεν μάσαγε κόλλιφα και έβλεπε τους ψυχρούς αριθμούς.. Το συμφέρον της Γερμανίας αλλά και τα καρκινώματα του τραπεζικού συστήματος που τόσο καλά κρύφτηκαν από τα αρνιά της μακάριας νήσου κάτω απο το χαλί. Ναι μεν 7-10 δις για τη ΤΡΟΙΚΑ είναι ψίχουλα όμως στην ουσία το ξελάσπωμα που ζητούσε η Κύπρος, αυτό του τραπεζικού της συστήματος είναι το 2ο μεγαλύτερο στο κόσμο με βάση το ΑΕΠ της χώρας. Τα ΜΜΕ πραγματικά έκαναν απίστευτη δουλειά.. βάφτησαν το πόρισμα της PIMCO ως κακεντρεχές (έβαλεν τους ο Γριστόφκιας) ..σχεδόν κατάφεραν να πείσουν τους πάντες στη κύπρο - μέχρι και το Χατζιγιάννη δλδ.. αλλά όσο καλοί και συντονισμένοι παλιάτσοι και να ήταν .. η τρόικα δεν πείστηκε από τις ιαχές του Τσουρούλλη.


-ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ρωτούσε επίμονα ο Σοιμπλε.. και ο αφελέστατος Νίκος νόμιζε πως η γοητεία του και το πόσο καλό σκυλάκι ήταν θα τον βοηθούσαν να βρει λύση..είχε εξαγγείλει και αίτηση για το ΝΑΤΟ.. 

-ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ


Τελικά όταν με τα πολλά πολλά δέχθηκε να μιλήσει για ένα περιορισμένο κούρεμα, έχαψε τη μπλόφα Σοιμπλε ο πανούργος και έξυπνος αλλα κουρασμένος Νικαρος.. και δέχθηκε να παγιοποιηθούν οι λογαριασμοί των τραπεζών για να αποφευχθούν οι φυγές κεφαλαίων αν διέρρεε κάτι..
Αυτό ήταν και η καταστροφή της κύπρου, ένας δρόμος χωρίς επιστροφή, ένα διαπραγματευτικό πατατράκ. θέλω 18% κούρεμα λέει ο Σοιμπλε σε όλους τους μεγαλοκαταθέτες  - Η ειρωνεία της θεάς τύχης σε όλο της το μεγαλείο, ήταν αυτός ο Νικος ο Αναστασιάδης το 'χωρκατούι' τελικά. Πάτησε τη μπανανόφλουδα και τώρα άντε να ξεμπλέξεις.. τελικά άλλο να μαθαινεις τα μυστικά της πολιτικής διαπραγμάτευσης στα άδυτα της ΕΣΣΔ και μετά να κάνεις διατριβή με τον Ταλατ και τον Ερογλου και άλλο να αγορεύεις με τα λεφτά του μπαμπά στο τελευταίο κωλοπανεπιστιμιο της Αγιά Νάπας.. Ένοιωσε ψοφίμι ο Σόιμπλε - νόμιζε ο χαζός πως είχε να κάνει με ελιτ ιδεαλιστών καπιταλιστών συντρόφων που μοιράζονταν όχι μόνο τη περιφρόνηση του για τους φτωχούς και τον χριστόφια αλλά και την αγάπη του για της Τράπεζες και υπέγραψε άθελα του τη καταδίκη του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου..Αυτού του σαθρού συστήματος που λειτουργούσε τόσο καλα.. Πήγε να ξελασπώσει με τα λεφτά των φορολογουμένων όπως θα έκανε και ο Σόιμπλε για τις δικές του τράπεζες αν ήταν στη θέση του όμως έπεσε έξω.. ο Σοιμπλε σκεφτόταν μόνάχα τις δικές του τράπεζες.Το σχέδιο ήταν τόσο τέλειο..800% του ΑΕΠ ο όγκος των κυπριακών τραπεζών διπλάσιος απο το μέσο όρο της Ευρώπης αλλά ήθελαν να μην βάλουν ούτε σεντ από τη τσέπη τους. Θεωρούν άλλωστε πως δουλειά των τραπεζών ειναι να τζογάρουν ασύστολα με λεφτά του κράτους και του κοσμάκη και στη πρώτη στραβή τα σπασμένα να τα πληρώνει ο απλός πολίτης, όσο μεγάλο και ας είναι το τραπεζικό σύστημα..
Εκανε μια ύστατη προσπάθεια να αποφορτίσει τους μεγαλοκαταθέτες προτείνοντας τη παράνομη υφαρπαγή λεφτών από μικροκαταθέτες κάτω των 100.000 που το κράτος υποτίθεται έπρεπε να εγγυηθεί ακόμη και σε περίπτωση χρεοκοπίας..Ο Σοιμπλε κοιτούσε με απορία, ήθελε να πάει τουαλέτα όμως βαριότανε, Καλά δε ξέρει αυτός πως αν κουρέψει και τους μικρούς θα βγουν στους δρόμους και θα έχει πρόβλημα; "Ο nicos exei mono plusius psifoforus"θα τον πληροφορούσε μετά το Economist.


"Οτι μπορούσε να πάει λάθος στη περίπτωση της Κύπρου έχει πάει λάθος.."




..ή μήπως όχι;
Μπας και είναι αυτή η χρεοκοπία μια κάθαρσης που δεν θα έρθει ποτέ αλλιώς μέσα από αυτό το σαθρό κατεστημένο της Κύπρου;
Ισως η πιο δίκαιη λύση θα ήταν το κουρεμα μονάχα των Κυπρίων μεγαλομετόχων που έφεραν αυτή τη καταστροφή με την ανευθυνότητα τους μέχρι και 100% αλλα αυτό δεν θα γίνει, αρα μπας και είναι η κάθαρση η χρεοκοπία;Γίνεται τώρα μια απέλπιδη προσπάθεια από δαύτους να μη χαθεί η κότα με τα χρυσά αυγά -  στρατηγικός στόχος να μην γίνει κούρεμα - αλλά θα γίνει, για να το περιορίσουν θα υφαρπάξουν ασύστολα ΤΑΜΕΙΑ ΚΟΙΝΟΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΜΑΣθα ξεπουλήσουν ότι έχει και δεν έχει αυτό το κράτος.. απλά και μόνο για να μην αγγίξουν αυτό το τέρας που ονομάζεται κότα με τα χρυσά αυγά;
Οι επιλογές μας δηλαδή είναι είτε γερμανοπροσκυνημένοι ή να ξεπουλήσουμε όπως-όπως υπο καθεστώς πανικού περιουσιακά στοιχεία των παιδιών των παιδιών μας σε Ρώσσους μεγιστάνες.
Κάποτε για αυτή τη γη άνθρωποι έδωσαν και τη ζωή τους για να ειναι ελεύθεροι, σήμερα δεν θέλουμε να δώσουμε ούτε τα λεφτά μας..
Η ελευθερία όμως κάποιοι λένε δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται με αυτοθυσία.