Thursday, May 24, 2012

Στην αιωνιότητα..


          Περάσαν  μέρες, μήνες, χρόνοι ήρθε σιγά σιγά ο καιρός για το πρώτο κείμενο του 2012 έχουν συμβεί τόσα πολλά σε αυτό το σύμπαν, μακάρι να είχα χρόνο να γράφω περισσότερο. Αλλά δεν έχω. Πραγματεύομαι συχνά την αφηρημένη έννοια της θλιβερής συνειδητοποίησης, της ήττας, φαντάζει σήμερα όσο ποτέ άλλοτε πιο επίκαιρο αυτό το φαινόμενο. Είναι το γνώρισμα που λείπει από πολλούς δημόσιους ταγούς στις μέρες μας, οι λεγόμενοι ηγέτες ή αστική τάξη. Αυτοί που έμαθαν να τα έχουν όλα, να υλοποιούν την κάθε τους επιθυμία, δεν έχουν την αίσθηση του κινδύνου - της αυτογνωσίας του συμβιβασμού μέσα τους, είναι αλληλένδετες έννοιες, γνωρίσματα που μόνο αυτοί που γνώρισαν απανωτές ήττες στη ζωή τους μπορούν να κατέχουν. Είναι το ίδιο φαινόμενο που παρατηρείται στους βετεράνους του πολέμου, στις γενεές που βίωσαν τον πόλεμο ή στους αθλητές πολεμικών τεχνών. Είναι οι τελευταίοι που θα επιζητήσουν τον πόλεμο, είναι οι τελευταίοι που θα επιζητήσουν τη διαμάχη μέσω της βίας στη καθημερινότητα. Επειδή ακριβώς γνωρίζουν τις επιπτώσεις, την έννοια του απρόβλεπτου, της ήττας μέσα από τις εμπειρίες τους. Αντιθέτως άτομα που δεν γνωρίζουν τι εστί ενα κτύπημα στο κεφάλι, ή τι είναι στη πραγματικότητα ο πόλεμος, είναι τα ίδια άτομα που θα επιζητήσουν τη φυσική βία, είναι οι πρώτοι που θα ηχήσουν τις πολεμοχαρείς κραυγές και ειρωνικά θα είναι ξανά οι πρώτοι που θα τρέξουν στις κρυψώνες. Είναι δυστυχώς αναγκαία η χρήση του προλόγου για να υπάρξει κατανόηση της σημερινής κατάστασης.

          Στις αρχές της δεκαετίας του 90 όταν η ΝΑΣΑ έθεσε το τηλεσκόπιο Χαμπλ σε τροχιά η επιστημονική κοινότητα συνειδητοποίησε - έντρομη πως τα ευαίσθητα όργανα του τηλεσκοπίου κάθε μέρα σε συγκεκριμένη ώρα και στιγμή επηρεάζονταν, υπολειτουργούσαν και είχαν γενικές παρεμβολές. Συγκεκριμένα όποτε το τηλεσκόπιο περνούσε πάνω από την λατινική Αμερική αντιμετώπιζε σωρεία προβλημάτων. Μετά από προσεκτική μελέτη και παρατήρηση έγινε αντιληπτό πως το μαγνητικό πεδίο πάνω από τη συγκεκριμένη περιοχή ήταν πιο αδύνατο από ό,τι στο υπόλοιπο μέρος. Οι λόγοι είχαν να κάνουν με τον τρόπο περιστροφής του πυρήνα του πλανήτη που μεταβάλλει συνεχώς τη πυκνότητα του μαγνητικού πεδίου. Ωραία λοιπόν τέλος καλό όλα καλά, έγινε διάγνωση του προβλήματος επόμενο στάδιο είναι η λύση, δυστυχώς όμως εδώ έρχεται η θλιβερή συνειδητοποίηση που λέγαμε. Δεν υπάρχει λύση, ακόμη και σήμερα το τηλεσκόπιο κάθε φορά που περνάει από το συγκεκριμένο σημείο κλείνει όλες τις λειτουργίες του και επαναξεκινά τις μετρήσεις του λίγο αργότερα. Κάθε μέρα, μια συγκεκριμένη στιγμή ο παλμός του Χαμπλ παύει να ηχεί ως μια ειρωνική υπενθύμιση της ήττας ακόμη και των λαμπρότερων μυαλών.



          Στη συνέχεια της περιδιάβασης μας συναντάμε ένα ενδιαφέρον συσχετισμό μεταξύ των πυρηνικών αντιδραστήρων στη Φουκουσίμα και της παγκόσμιας οικονομίας. Η ραδιενέργεια σήμερα που εκπέμπει η Ελλάδα - η Ιρλανδία και Κύπρος δεν είναι το πραγματικό πρόβλημα, είναι όμως αυτό που αποτρέπει τη λύση στο πραγματικά τεράστιο πρόβλημα της παγκόσμιας οικονομίας κάτι δηλαδή παρόμοιο με αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Φουκουσίμα. Ενας πυρηνικός αντιδραστήρας είναι στην ουσία μία τιθασευμένη ελεγχόμενη ατομική έκρηξη με ελάχιστες διαφοροποιήσεις από έκρηξη μίας ατομικής βόμβας, η ειδοποιός διαφορά είναι ότι στον αντιδραστήρα η αλυσιδωτή αντίδραση είναι ελεγχόμενη ενώ στη βόμβα είναι ανεξέλεγκτη. Αυτό που διαφυλάσσει την αντίδραση είναι η σταθερή - αέναη παροχή ρευστότητας, νερού στη προκειμένη περίπτωση. Το νερό κινείται συνεχώς υπό την απαραίτητη προϋπόθεση παροχής ηλεκτρικού ρεύματος, υπό την απαραίτητη δηλαδή προϋπόθεση του ανθρώπινου πολιτισμού.  Αν ω μη γένοιτο αύριο για κάποιο λόγο πάψει να υπάρχει παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και οι 400 περίπου πυρηνικοί αντιδραστήρες στον πλανήτη με μαθηματική ακρίβεια θα μετατρέπονταν σε τσέρνομπιλ. Αυτό το σενάριο είναι φυσικά καθαρά θεωρητικό, βρίσκεται στο κείμενο ως μία υπερβολή με σκοπό να κινήσει τη φαντασία. Προς το παρόν υπάρχει κάτι πολύ πιο χειροπιαστό, ο αντιδραστήρας 4 στη Φουκουσίμα ο οποίος σταθερά συνεχίζει να αντιμετωπίζει προβλήματα μετά το σεισμό και η θερμοκρασία του συνεχίζει να αυξάνεται. Αν, θεωρητικά πάντα, επέλθει πυρηνική κατάρρευση σε αυτόν τον αντιδραστήρα μπορεί να απελευθερωθεί τουλάχιστο 50 με 85 φορές περισσότερη ραδιενέργεια από αυτή του Τσερνόμπιλ κάτι που είναι περισσότερο από αρκετό να καταστήσει τον πλανήτη ακατοίκητο για τουλάχιστο 45 χρόνια.
      Αυτό που εμποδίζει τους Ιάπωνες να αντιμετωπίσουν δραστικά το τεράστιο αυτό πρόβλημα είναι η ραδιενέργεια από τους υπόλοιπους 3 αντιδραστήρες οι οποίοι έχουν μετατρέψει την  ανατολική ακτή της Ιαπωνίας ακατοίκητη  για τα επόμενα 20 χιλιάδες χρόνια. Το πρόβλημα με τον αντιδραστήρα 4 είναι ότι  η διαρροή που κατα πάσα πιθανότητα μπορεί να επέλθει θα είναι στον αέρα και θα μολύνει όχι μόνο την περιοχή αλλά όπως και με την περίπτωση του Τσέρνομπιλ, που ακόμη είναι χαραγμένη στο DNA μας, τον υπόλοιπο πλανήτη. Ας μην ξεχνάμε πως ο Γκορμπατσόφ στα απομνημονεύματα του ισχυρίστηκε πως ήταν  το Τσερνόμπιλ και όχι η περεστρόικα που κατάστρεψε τη Σοβιετική Ένωσή.      

Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα που μπορεί κάποιος  να κάνει για να διορθώσει την σημερινή κατάσταση με τα πυρηνικά. Βλέπετε όταν μιλάμε για πυρηνική ενέργεια θα πρέπει να ασπαστούμε μια εντελώς διαφορετική λογική. Δεν μπορείς απλά να κλείσεις ένα πυρηνικό αντιδραστήρα όπως διατυμπανίζει η Μέρκελ πως δήθεν θα κάνει το 2025. Αν ακόμη και σήμερα αποφασίσουμε να "κλείσουμε" ένα πυρηνικό αντιδραστήρα αυτό δε σημαίνει απολύτως τίποτα για το τέρας. Θα πρέπει να συνεχίζεις την τιθάσευση και τη ψύξη της αντίδρασης για τουλάχιστο 10 χρόνια ειδάλλως θα επέλθει πυρηνική κατάρρευση - έκρηξη και διαρροή ραδιενέργειας. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Λιθουανίας που συμφώνησε να κλείσει ένα από τους 2 πυρηνικούς της αντιδραστήρες - απομεινάρια υποδομών της πάλε πότε Σοβιετικής Ενωσης και 10 χρονια μετά και 500 περίπου εκατομμύρια σε έξοδα και ακόμη δεν έχει καταφέρει να ολοκληρώσει το τελικό κλείσιμο. Κοστίζει δηλαδή πολύ περισσότερο να προσπαθήσεις να τερματίσεις  τη λειτουργία ενός παρά να τον φτιάξεις. Ομως ακόμη και όταν η αντίδραση ολοκληρωθεί και ο αντιδραστήρας έχει θεωρητικά κρυώσει αυτό που απομένει - τα λεγόμενα ραδιενεργά απόβλητα θα παραμείνουν τοξικά για τα επόμενα 40 χιλιάδες χρόνια.  Σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες τόνοι αυτών των αποβλήτων έχουν παραχθεί και μέχρι τώρα η "καλύτερη" λύση ήταν να πετάνε αυτά τα τοξικά και ραδιενεργά απόβλητα στη θάλασσα.


Η ακόλουθη φωτογραφία είναι από το βυθό της θάλασσας της Σομαλίας, όπου Γερμανικές Ιταλικές και Γαλλικές εταιρίες συνήθιζαν να ξεβράζουν τα απόβλητα τους



Και όμως αναλογισθείτε, τι καλύτερη λύση υπάρχει; Ο μεγαλύτερος κίνδυνος από τα απόβλητα είναι η διαρροή τους στην ατμόσφαιρα. Τα απόβλητα παραμένουν τοξικά για 40χιλιάδες χρόνια, αν τα κρατήσεις στην επιφάνεια αργά η γρήγορα το βαρέλι θα λιώσει και η ραδιενέργεια θα απελευθερωθεί, έτσι θα πρέπει να βάλεις το βαρέλι μέσα σε ένα άλλο βαρέλλι και να το ελέγχεις για διαρροές και η διαδικασία αυτή να διαιωνίζεται για 40 χιλιάδες χρόνια.. ή μέχρι να βρεθεί εναλλακτικός τρόπος επεξεργασίας τους. Μόνο οι μισθοί του φύλακα για τα επόμενα 40 χιλιάδες χρόνια καθιστούν την παραγωγή "φτηνής" ηλεκτρικής ενέργειας από τα πυρηνικά εργοστάσια τραγικά ασύμφορη - (πολύ μικρή λέξη το τραγικά εν τέλει). Αυτό είναι η θλιβερή συνειδητοποίηση.
Σημείωση πως ο λεγόμενος "εναλλακτικός τρόπος επεξεργασίας τους" ήταν απλά "θέμα χρόνου" πριν.... μισό αιώνα. Η επιτομή του καιροσκοπισμού, της αλαζονείας, της ύβρης; Ισως.

Κάπως έτσι πάρθηκε η "απόφαση" να μετατραπεί η Σομαλία ως ο διεθνής σταθμός "προσωρινής" αποθήκευσης ραδιενεργών κατάλοιπων. Πλήρωσαν οι εταιρίες της Δύσης μερικά ψίχουλα τους διεφθαρμένους πολιτικούς της Σομαλίας και πήραν την λεγόμενη ..αδειοδότηση. Κάπως έτσι οι Αμερικάνοι είχαν την ιδιοφυή επινόηση να μετατρέψουν τα ραδιενεργά κατάλοιπα σε πυρομαχικά για τα όπλα τους στο ιρακ. Είναι αστείες πλέον οι έννοιες σωστό λάθος νόμιμο παράνομο, αυτό που είναι ακόμη πιο αστείο είναι που ακούμε πχ, για πειρατές, τρομοκράτες και λοιπούς εχθρούς της αφεντιάς μας αλλά ποτέ δεν ακούμε πχ για τις οικογένειες που πεθαίνουν από καρκίνο και τη πείνα επειδή τα ψάρια που έτρεφαν τις φυλές της περιοχής για αιώνες, εξαφανίστηκαν από τη θάλασσα. Κάπως έτσι τοξικά ομόλογα - παράγωγα δημιουργίας πρόσκαιρου κέρδους από το απόλυτο τίποτα τίναξαν χώρες από τον χάρτη. Κάπως έτσι οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες - πολιτικοί έχουν λισσάξει τα τελευταία χρόνια από την έλλειψη ρευστού και στη περίπτωση της Κύπρου και από την επιπλέον έλλειψη πρόσβασης στην εξουσία που ρυθμίζει τη διανομή του όποιου πλούτου έχει απομείνει στις τσέπες των χρεοκοπημένων οικογενειακών επιχειρήσεων τους. Ήδη το ξελάσπωμα έχει αρχίσει και η τελική πράξη θα ολοκληρωθεί σε μερικά χρόνια.

Η αθλιότητα μας διαιωνίζεται και θα διαιωνίζεται, αυτό τουλάχιστο ευελπιστούσαν αυτοί  που δεν γνωρίζουν φόβο.


6 comments:

the Idiot Mouflon said...

Κανένα απόμερο χωραφούδι ήβραμεν;

kyriakos said...

http://3.bp.blogspot.com/-jdQ0UvTcEt4/T8KVgVE3TCI/AAAAAAAABOU/vZobePapJuc/s1600/Screen+shot+2012-05-27+at+21.58.25.png

Anonymous said...

Να σαι καλά ρε κουμπάρε, έκαμες μας την καρκιά μας περιβόλι

νεος

kyriakos said...

♪ η αλήθκεια εξέχασα την εύθυμη νότα τούτη τη στράτα..

stalamatia said...

Για σου Κυριάκο χρονια και ζαμάνια σήμερα κοιτούσα μια παλια μου ανάρτηση και σε βρήκα! ήρθα να σου πω ενα για!!

kyriakos said...

γεια!!!!!!! ;)