Thursday, September 9, 2010

Η επιθυμία..

Σε όλες τις ταινίες του Γουόλντ Ντίσνεϊ ο Κεντρικός χαρακτήρας αυτοσυστηνόταν πάντα με ένα τραγούδι όπου παρουσίαζε με λίγα λόγια και απλή μελωδία τα όνειρα και τις επιθυμίες του. Στην γλώσσα του κινηματογράφου αυτό είναι το λεγόμενο "wish song".. Η δύναμη της επιθυμίας ή κατ ακρίβεια η νοσταλγία μιας ανεκπλήρωτης επιθυμίας ωθούσε και ωθεί ακόμη τους ανθρώπους να συσχετιστούν να ταυτιστούν να αγαπήσουν τον κεντρικό χαρακτήρα να κλάψουν και να χαρούν μαζί του.


Για παράδειγμα Η χιονάτη το 1937 στέκεται πάνω από το πηγάδι και μέσα από ένα εξαιρετικό κινούμενο σχέδιο ελπίζει να συναντήσει τον πρίγκηπα της, να παντρευτούν και να ζήσουν μαζί στο παλάτι..





Η σταχτοπούτα το 1950 ξανά τραγουδά και ονειρεύεται να μπορούσε να πάει στο χορό που πήγαν οι αδελφές της ντυμένη σαν πριγκίπισσα, υπέρτατη επιθυμία είναι φυσικά ο πρίγκηπας. Στην εναρκτήρια σκηνή τραγουδά πως το όνειρο είναι μια ευχή που την κάνει η καρδιά σου, εξηγώντας πως αν πεις μια ευχή στα φωναχτά δεν θα γίνει ποτέ πραγματικότητα. Είναι ο ίδιος συμβολισμός που κρύβεται πίσω από το κέρμα που πετάμε στο συντριβάνι, κάνε μια ευχή δώσε (πέταξε το κέρμα) και κάποτε θα 'ρθει η καλή νεράιδα..





Η ωραία κοιμωμένη το 1959 ξανά τραγουδά στο δάσος για τον αγαπητικό της και τα παραδείγματα είναι άπειρα..





Σε όλα αυτά τα παραμύθια υπάρχει μια υποβόσκουσα προώθηση των υλιστικών αναγκών. Οι κεντρικοί χαρακτήρες που είναι συνήθως θηλυκού γένους θαυμάζουν την χλιδή και επιθυμούν να ζήσουν και αυτές μέσα σε αυτή. Η μικρή γοργόνα του 1989 θέλει να γίνει μέρος του κόσμου της στεριάς και συλλέγει πολύτιμα και μη μπιχλιμπίδια από αυτόν. Σαν μια αλληγορία ο κομουνιστικός κόσμος (ο κόσμος του βυθού) και η καπιταλιστική δύση ο κόσμος της στεριάς συναντιούνται μέσα από ένα έρωτα μιας γοργόνας που θέλει να αποκτήσει πόδια και να ζήσει όλα αυτά που θαυμάζει με τον πρίγκηπα της στη στεριά. Την ίδια περίοδο ο Αλεχ Βαλέσα ετοιμάζει την πορτοκαλί επανάσταση..





Στο μιούζικαλ Μέρη Πόπινς του 1964 ο καπνοδοχοκαθαριστής Ντίκ βαν Ντάικ παρουσιάζεται ως φάρσα σαν ένας χαρούμενος φτωχός εργάτης που κάνει χειραψία ίσος προς ίσους με τους αριστοκράτες του Λονδίνου τραγουδάει και εύχεται καλή τύχη..





Ο Πινόκιο εύχεται να γίνει κανονικό αγόρι..




Ο Κουασιμόδος στην παναγία των Παρισίων επιθυμεί να φύγει από το καμπαναριό όπου ζει ως εξόριστος και θελει να ενταχθεί στον έξω κόσμο τον οποίο θαυμάζει από μακριά..





Αυτό ήταν το σινεμά του περασμένου αιώνα δεν υπάρχει καμιά συνωμοσία, κανένας δεν προωθούσε υποσυνείδητα μηνύματα μέσω των ταινιών, ΑΥΤΟΣ ήταν ο κόσμος αυτά ήταν τα όνειρα των ανθρώπων, υλιστικά εγωκεντρικά και απροκάλυπτα. Το Χόλιγουντ εξάλλου ανέκαθεν απλά έδινε στους ανθρώπους αυτό που ήθελαν να δουν: Τον εαυτό τους. Το παράδοξο είναι πως με την πάροδο των χρόνων κάτι φαίνεται να άρχισε να αλλάζει. Ενα ίσως από τα καλύτερα παραδείγματα είναι η εναρκτήρια σκηνή της ταινίας "ψηλά στον ουρανό" όπου μέσα από ένα ορχηστρικό κομμάτι ο κεντρικός χαρακτήρας περνάει από την επιθυμία του έρωτα στην επιθυμία της οικογένειας, την διάψευση. Καταλήγοντας στην τελική επιθυμία του που θα είναι το όχημα που θα κινήσει ολόκληρη την ταινία: να εκπληρώσει το όνειρο της γυναίκας του και να ταξιδέψει στο βουνό με τους "καταρράχτες του παραδείσου"..




Σε κανένα σημείο της ταινίας ο κεντρικός χαρακτήρας δεν ενδιαφέρεται για χρήματα φρου φρου, αρώματα και δεν θέλει να ζήσει στον "υλιστικό παράδεισο" της πόλης, κάθε άλλο θέλει να φύγει όσο πιο μακρυά γίνεται από αυτόν..

4 comments:

osr said...

http://www.youtube.com/watch?v=Vnp4kj5lLOU&p=A35D868BC8C9808B&playnext=1&index=6

chicken little 1943

ακόμη και πριν την φάρμα των ζωων του οργουελ

η προπαγάνδα σε εξέλιξη

ο καλός χοντρός με πούρο σεβάσμιος αρχηγός ο οποίος θα τους έσωζε όλους

ενώ οι ηλίθιοι δεν άκουσαν τον αρχηγό τους

και έτσι ο κακός κομουνιστής φοξυ λοξυ με την προπαγάνδα του τους έφαγε όλους

Bananistanos said...

Φοβερή ταινία το Up,

Όπως φοβερή και η Φάρμα των ζώων, σε καθε σελίδα έβλεπα τον Χριστόφια-Ναπολέοντα.

kyriakos said...

Ο ντίσνει ήταν δηλωμένος αντικομουνιστής όμως το συγκεκριμένο καρτούν δεν νομίζω να είναι τόσο ακραίο όσο το παρουσιάζεις, εξάλλου η αφήγηση και το νταμπέλομα το ισοπεδώνουν. Ναι μεν το βιβλίο του Φοξι είναι κόκκινο κτλ. όμως αυτά που λέει, τα λόγια του δηλαδή ταιριάζουν περισσότερο σε λόγια πνευματικών ηγετών ιερέων που ακούγονται ακόμη και στις μέρες μας, (το τέλος του κόσμου κτλ)

Πιστεύω πως όταν ένα καρτούν μπορεί να πει πράγματα ακόμη και σήμερα τότε απλά αναγνωρίζεις την μεγαλοφυΐα αυτού που το έκανε.

Υπάρχουν πληθώρα προπαγανδιστικών κινουμένων σχεδίων για να δεις και να καταλάβεις την διαφορά. Πιστεύω πως ο Ντίσνεη εστιάζει περισσότερο στην ανθρώπινη βλακεία και την αμορφωσιά παρά στη ξεκάθαρη αντικομουνιστική προπαγάνδα.

Υπάρχει το στοιχείο που λες αλλά είναι πολύ διακριτικά βαλμένο.

osr said...

μα ακριβώς αυτή είναι η καλύτερη προπαγάνδα ρε φίλε

να μην μπορεί να την αντιλαμβάνεται ο δέκτης ως τετοιος

και μην ξεχνάς ότι αυτά τα καρτουν απευθύνονται σε παιδάκια μικρά που δεν έχουν καμιά απολύτως νοητική αντίσταση αφού αγνοούν τα πάντα για τον κόσμο