Monday, June 14, 2010

Pale blue Dot.

Η θολή φωτογραφία που βλέπετε τραβήχτηκε από το Voyager 1 το 1990 λίγο μετά που είχε φτάσει στον Πλούτωνα, τον τελευταίο εξωπλανήτη του ηλιακού μας συστήματος. 6 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα απο εδώ οι αστρονόμοι γύρισαν τους φακούς του voyager 180 μοίρες και εστίασαν στη ΓΗ. Η θολή φωτογραφία στα αριστερά μου είναι η Γη όπως φαίνεται από αυτή την απόσταση. Από αυτή τη μακρινή απόμακρη θέση, η Γη μπορεί να μην φαίνεται και τόσο καλά και η φωτογραφία καθεαυτή να μην έχει κανένα ιδιαίτερο εικαστικό ενδιαφέρον. Είναι εξάλλου ένα απόλυτο τίποτα. Αλλά για κάποιους τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά, εξετάστε και πάλι αυτή τη μπλέ κουκκίδα στο πορτοκαλί φάσμα στα δεξιά. Αυτό το χλομό μπλέ πίξελ. Αυτό το τίποτα. Αυτό είναι το εδώ, αυτό είναι το σπίτι μας, εκεί είμαστε εμείς. Ολοι όσοι αγαπάς, όλοι όσοι γνωρίζετε, όλοι για όσους έχετε ακούσει ποτέ, Ο κάθε άνθρωπος που υπήρξε ποτέ, όσοι έζησαν τις ζωές τους. Το σύνολο της χαράς και του πόνου μας, Οι χιλιάδες απόλυτες θρησκείες, ιδεολογίες, και οικονομικές θεωρίες, κάθε κυνηγός και θήραμα, κάθε ήρωας και δειλός, κάθε δημιουργός και καταστροφέας του πολιτισμού, κάθε βασιλιάς και χωρικός, κάθε ζευγάρι ερωτευμένων, κάθε μητέρα και κάθε πατέρας, ελπιδοφόρα παιδιά, εφευρέτες και εξερευνητές, ο κάθε δάσκαλος, ο κάθε ιερέας, ο κάθε διεφθαρμένος πολιτικός, ο κάθε "σούπερσταρ", ο κάθε «ανώτατος ηγέτης», ο κάθε άγιος και αμαρτωλός στην ιστορία του είδους μας έζησε εκεί - σε αυτό το μικρό μόριο σκόνης που αιωρείται σε μια ηλιαχτίδα φωτός.
Η Γη είναι ένας ελάχιστος κόκκος άμμου σε μια τεράστια κοσμική αρένα. Σκεφτείτε τα ποτάμια αίματος που χύθηκαν από όλους τους στρατηγούς και αυτοκράτορες, έτσι ώστε, με δόξα τιμή και θρίαμβο, να μπορέσουν να καταστούν στιγμιαία παγκόσμιοι κυρίαρχοι αυτού του πίξελ. Σκεφτείτε τις ατελείωτες σκληρότητες πού έγιναν και γίνονται καθημερινά από κατοίκους σε μια γωνιά αυτού του ελάχιστου pixel Τις δυσκολίες που διακρίνονται στην άλλη γωνία, πόσο συχνές είναι οι παρανοήσεις τους, πόσο πρόθυμοι είναι να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο, πόσο θερμα είναι τα μίση τους.

Οι ματαιοδοξία μας, φανταζόταν τον εαυτό μας σημαντικό, η αυταπάτη ότι έχουμε κάποια προνομιούχο θέση στο Σύμπαν, καταρρίπτεται από αυτό το σημείο του χλωμό φως. Ο πλανήτης μας είναι μια μοναχική κηλίδα στο μεγάλο κοσμικό σκοτάδι. Στο σκοτάδι μας, σε όλη αυτή την απεραντοσύνη, αντιλαμβάνεσαι πως δεν υπάρχει υπαινιγμός ότι βοήθεια θα έρθει ποτέ από αλλού για να μας σώσει από τους εαυτούς μας.

Και όμως, μέσα σε όλα αυτά τα απέραντα μεγέθη. Η Γη είναι ο μοναδικός κατοικήσιμος κόσμος γνωστός στον άνθρωπο. Δεν Υπάρχει πουθενά αλλού, τουλάχιστον στο εγγύς μέλλον, στο οποίο το είδος μας θα μπορούσε να μεταναστεύσει. Να επισκεφθεί; Nαι. Να κατοικήσει; Oχι ακόμα. Είτε μας αρέσει είτε όχι, για την ώρα η Γη είναι η στάση μας.

Καρλ Σάγκαν 1934 - 1996






















...
Και να φανταστείτε πως αυτή είναι μια απελπιστικά κοντινή φωτογραφία..




3 comments:

JanuskieZ said...

Hi... Looking ways to market your blog? try this: http://bit.ly/instantvisitors

osr said...

τα μεγέθη δεν έχουν απολύτως καμιά σημασία

αυτός ο κόσμος δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχες εσύ

υπό την έννοια ότι εσύ έχεις την συνείδηση να αντιληφθεί αυτά

οκ αντιλαμβάνομαι το πνεύμα του κειμένου σου αλλά και πάλι η πραγματικότητα μας ξεπερνάει όλους

οι άνθρωποι γίνονται άγρια θηρία που κατασπαράζουν ο ένας τον άλλο γιατί καθορίζονται κοινωνικά από τις συνθήκες στις οποίες διαβιούν

εδώ βλέπουν τους ανθρώπους να πεθαίνουν δίπλα τους χωρίς να συνειδητοποιουν ότι και αυτοί θα πεθάνουν οπότε η ματαιοδοξία τους είναι απλά μια μαλακία

όχι να να πουν α τι ασήμαντος που είμαι αφού είμαι μια κουκίδα της κουκίδας ω κουκίδα

φιλικά

kyriakos said...

Μα δεν είπα ότι είναι απλά ασήμαντος, ίσα ίσα υπάρχει μια παραδοξότητα, μέσα σε όλο αυτό το χάος μέσα σε όλο αυτό το τίποτα αυτή η κουκκίδα είναι το μοναδικό μέρος που μπορούμε να ζήσουμε.. Τόσο πολύτιμο είναι, και όμως γίνεται της bp..