Wednesday, June 30, 2010

Ποιος μπορεί να σκοτώσει ένα παιδί;

Ιούλιος 1976

Στο νησί καταφθάνουν με ένα μικρό ψαροκάικο δύο τουρίστες, η Μαρία και ο Τομ. Είναι ζευγάρι και η Μαρία είναι έγκυος το τρίτο τους παιδί. Ο Τομ έχει μεγαλώσει στο νησί και ξέρει τα κατατόπια, τους υποδέχονται μια ομάδα με μικρά αγόρια που ψαρεύουν και κολυμπούν στα ρηχά. Ο Τομ δένει την βάρκα και βοηθάει την Μαρία να κατέβει. Κατευθύνονται προς το ξενοδοχείο για να ξεκουραστούν όμως μετά από λίγη περιδιάβαση συνειδητοποιούν πως δεν υπάρχουν άλλοι ενήλικες στο νησί παρά μονάχα παιδιά. Ολα είναι εγκαταλελειμμένα..
Οκτώβριος 1951.


Ο Σοβιετικός στρατός ολοκληρώνει την εκκένωση του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Aουσβιτς
Πριν την αποχώρηση τους τα SS αποπειράθηκαν να εκτελέσουν όλους τους κρατουμένους που ήταν μάρτυρες των εγκλημάτων τους. Μέχρι την τελευταία στιγμή, πτώματα καίγονταν στους εξωτερικούς χώρους επειδή δεν επαρκούσαν οι φούρνοι. Πολωνοί που κατοικούσαν κοντά, κλήθηκαν να είναι μάρτυρες του τι συνέβαινε πίσω από το αγκαθωτό σύρμα οι κρατούμενοι είχαν χαραγμένα νούμερα για μετέπειτα ταυτοποίηση. Μερικοί χρησιμοποιούνταν για εργαστηριακά πειράματα, όπως η αφαίρεση μελών, εμβολιασμό για ιούς, εμφύτευση καρκινικών κυττάρων και μοσχευμάτων δέρματος. Αρκετές φορές χρησιμοποιούσαν παιδιά σε αυτά τα πειράματα.

Σε μια εικόνα ένα τρυπάνι σχεδιασμένο να προκαλεί μια ολοκληρωμένη και μη αναστρέψιμη διαταραχή του νευρικού συστήματος του ασθενούς. Πιο κάτω εικόνες, κινηματογραφημένες από κάμερες των S.S., δείχνουν μέλη οικογενειών που κουβαλούν τους νεκρούς τους σε ομαδικούς τάφους. Οι μπουλντόζες ήταν απαραίτητες δεδομένου του τεράστιου αριθμού των πτωμάτων. Σύμφωνα με ντοκουμέντα που υφαρπάχθηκαν από τις αρχές του Άουσβιτς περίπου 100.000 αιχμάλωτοι χάθηκαν στα στρατόπεδα. 40,000 ήταν παιδιά κάτω των 14 ετών.
Την ημέρα της απελευθέρωσης του στρατοπέδου, 2,385 παιδιά βρέθηκαν ζωντανά, τα περισσότερα εξαντλημένα από την φυματίωση ή την οξεία αναιμία λόγω του υποσιτισμού και της έλλειψης ιατρικής φροντίδας

Ιούλιος 1953

Μετά από περισσότερα από 3 χρόνια μαχών, η ανακωχή που έβαλε τέλος στον πόλεμο της Κορέας υπογράφηκε την 24 Ιουλίου. Μαζί με την ειρήνη τα παιδιά της Νότιας Κορέας βρήκαν καταφύγιο και φαγητό χάρη σε Αμερικάνικες φιλανθρωπικές οργανώσεις και την βοήθεια της Ουάσιγκτον που οικοδόμησε κέντρα αποκατάστασης στα προάστια της Σεούλ. Στα κέντρα αυτά τα παιδιά τρέφονταν, απολάμβαναν ιατρικής περίθαλψης και αποκατάστασης ψυχικής και σωματικής. Τα αθώα θύματα διδάχθηκαν πως να φροντίζουν τους εαυτούς τους και να παίζουν παιχνίδια. Με την λήξη του πολέμου και χάρη στην ανθρωπιστική βοήθεια, 10.000 ορφανά έχουν μάθει να βλέπουν με αισιοδοξία την ειρήνη.

Σεπτέμβριος 1965

Περισσότεροι του 1.000.000 είναι οι θάνατοι από τον πόλεμο μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν. Δεν ήταν όλοι όμως απώλειες πολέμου. Ένας μεγάλος αριθμός προσφύγων οδηγήθηκε σε καταυλισμούς όπου οι ασθενέστεροι πέθαναν από την έλλειψη τροφής και νερού.
Αυτές οι εικόνες δείχνουν τα φορτηγά που έφθαναν καθημερινά για να μεταφέρουν πτώματα ηλικιωμένων και παιδιών σε μαζικούς τάφους.
Κάθε χρόνο, η παρεχόμενη βοήθεια στην Ινδία και το Πακιστάν από τον Ο.Η.Ε. παραμένει ανεπαρκής. Η UNlCEF υποστηρίζει ότι ένα παιδί πεθαίνει κάθε πέντε δευτερόλεπτα σε αυτό το σημείο του πλανήτη.

Απρίλιος 1969

Ο πόλεμος συνεχίζεται κατα μήκος της Ινδο - Κινεζικής χερσονήσου. Σε πολλές μεγάλες πόλεις
του νοτίου Βιετνάμ, λαμβάνουν χώρα αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Χειροβομβίδες εκρήγνυνται στους δρόμους, σκοτώνοντας άνδρες και παιδιά. Οι ΗΠΑ στέλνουν στρατό περίπου μισού εκατομμυρίου ανδρών, με την υποστήριξη σύγχρονου οπλισμού, ελπίζοντας να επαναφέρουν την ειρήνη στην Νότιοανατολική Ασία. Τα αμερικανικά αεροπλάνα βομβαρδίζουν καθημερινά στρατιωτικούς στόχους.
Μερικές φορές, όπως φαίνεται και στις εικόνες, οι βομβαρδισμοί πλήττουν άμαχο πληθυσμό. Στο χωριό Tuyen Hoa, εκατοντάδες γυναικόπαιδα σκοτώνονται ή παθαίνουν εκτεταμένα εγκαύματα από βόμβες ναπάλμ.

Ιανουάριος 1970

Ο εμφύλιος πόλεμος στην Νιγηρία σκόρπισε τον όλεθρο για δυό χρόνια. Οι νότιες φυλές έχουν περικυκλώσει την περιοχή της Biafra η οποία είχε πληγεί ελάχιστα από τις συγκρούσεις. Οι άνθρωποι διαφέυγουν στον βορρά, προσπαθώντας να βρούν καταφύγιο σε αυτοσχέδιες κατασκηνώσεις. Αλλά στις κατασκηνώσεις, ο θάνατος παραφυλά περιμένοντας, για τους ασθενέστερους και τους πιο αθώους, εξαιτίας της έλλειψης τροφής και φαρμακευτικών εφοδίων.

Αλλού,εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών, μια εξάμηνη ανομβρία, σκοτώνει και άλλα θύματα σε Mali, Mauritania και Chad. Περισσότεροι από 11.000.000 άνθρωποι θα απειληθούν από θάνατο από πείνα και δίψα. Η βοήθεια που έφτασε είναι ανεπαρκής και η ανάγκη για τροφή και φάρμακα άμεση.


Όπως πάντα, τα παιδιά είναι αυτά που κυρίως επιρρεάζονται από τέτοιες τραγωδίες...


Ιούλιος 1976

Φανταστείτε ένα νησί που τα παιδιά ξαφνικά, χωρίς κανένα φαινομενικά λόγο αποφασίζουν να σκοτώσουν τους μεγάλους. Διακόπτουν κάθε σχέση με τον έξω κόσμο αυτοργανώνονται και διαμορφώνουν την δική τους κοινωνία. Δεν έχουν παγωτό, δεν έχουν κόκα κόλα, ούτε παιχνίδια έχουν όμως βάρκες και καλάμια για ψάρεμα...

Ενα παιδί πλησιάζει τη Μαρία, χαιδεύει την ετοιμόγεννη κοιλιά της και ψιθυρίζει κάτι στο βρέφος..




















































*Για όσους ενδιαφέρονται ας ψάξουν το Ισπανικό διαμαντάκι "Quien Puede Matar A Un Nino?" (who can kill a child?) είναι μια ταινία φαντασίας-τρόμου που πραγματεύεται αυτό το θέμα..

No comments: