Wednesday, March 10, 2010

Περί όνου σκιάς..

Με λύπη παρατηρούμε σήμερα τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου να επιδίδονται σε αλληλοκατηγορίες σαν μικρά ανθρωπάκια, ανίκανοι για άλλη μια φορά να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Οι μεν κρίνουν πως για την τραγική αυτή εξέλιξη στο περιουσιακό ευθύνονται οι πολλαπλές προσφυγές στο ΕΔΑΔ και οι δε πως ευθύνονται αυτοί που κατέφυγαν στην επιτροπή αποζημιώσεων. Εχω να παρατηρήσω πως τόσο στη μία όσο και στην άλλη περίπτωση πρόκειται περί αναφαίρετου δικαιώματος ελευθέρων ανθρώπων να πράξουν, να διεκδικήσουν και να διαχειριστούν όπως επιθυμούν τις δικές τους περιουσίες. Δεν πέφτει λόγος σε κανένα μας και ειδικά στο κράτος να κρίνει ή να απαγορεύσει οτιδήποτε. Ομως για να είμεθα ρεαλιστικοί και επιστημονικά ακριβείς αν κάποιοι πρόσφυγες δεν κατέφευγαν στην επιτροπή αποζημιώσεων η οποία ακριβώς δημιουργήθηκε υποτίθεται από την Τουρκία κατόπιν οδηγίας του ΕΔΑΔ. Τότε πιθανότατα να αποδυναμωνόταν η δική μας επιχειρηματολογία και όχι η Τουρκική καθότι θα είχε αφαιρεθεί από την φαρέτρα των επιχειρημάτων μας το επιχείρημα πως η επιτροπή δίνει εξευτελιστικά ποσά και άρα δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αποτελεσματική θεραπεία. Αν δηλαδή θεωρητικά κανένας δεν πήγαινε στην επιτροπή τότε απλά το ΕΔΑΔ θα μας παρέπεμπε σε αυτή με συνοπτικές διαδικασίες αφού η Τουρκία θα έλεγε δημιούργησα εσωτερικό μηχανισμό επίλυσης προβλημάτων όπως μου ζητήσατε γιατί να τιμωρηθώ; Αν απο την άλλη θεωρητικά διαβάζαμε τα σημεία των καιρών και δεν είχαμε καταχωρίσει τόσες πολλές προσφυγές στο ΕΔΑΔ μέσα σε ένα τόσο αρνητικό για εμάς κλίμα (μετά το 2004) και αρκούμασταν απλά στην 4η Διακρατική, την απόφαση Τιτίνας Λοιζίδου και αυτή των ΟΡΑΜΣ που εξυπηρετούσαν 100% την επιχειρηματολογία μας στο κυπριακό, τότε σίγουρα θα ήταν αδύνατον το ΕΔΑΔ να ερχόταν απο μόνο του να βγάλει απόφαση χωρίς κάποιος να πάει να του το ζητήσει. Ομως ότι έγινε, έγινε. Η επιθυμία να ''δικαιωθούν'' κάποιοι μπροστά σε μια καταστροφή είναι εξαιρετική μικρότητα. Όπως είπαμε και πριν το να διεκδικεί κανείς, όπως κρίνει ο ίδιος σωστό τα δικαιώματα του είναι ένα αναφέρετο ανθρώπινο δικαίωμα. Μπροστά σε αυτά που μας επιφυλάσσει η επόμενη μέρα μετά την απόφαση, όλα τα άλλα θα πρέπει να μοιάζουν μικρά και ασήμαντα. Διότι σημασία έχει δυστυχώς για ακόμη μια φορά το αποτέλεσμα, τα τετελεσμένα και πως τα αντιμετωπίζουμε, όχι το ποιός φταίει, από τη στιγμή που νομικά κανένας δεν φταίει ερίζουμε περί όνου σκιάς, δεν υπάρχει νόημα διαιώνισης της συζήτησης. Το μόνο που πετυχαίνουμε είναι να αποπροσανατολίσουμε τους εαυτούς μας από ένα κοινό στόχο. Είναι πλέον γεγονός πως με τα σημερινά δεδομένα διαφαίνεται ο κίνδυνος σε δέκα χρόνια απο σήμερα να μην υπάρχουν άλλοι πρόσφυγες παρά μονάχα αποζημιωμένοι πολίτες με πενταροδεκάρες στο χέρι. Τα σπίτια των προσφύγων έχουν κοστολογηθεί γύρω στα 5δις και η συνολική περιουσία ΕΚ στα κατεχόμενα κοστολογείται γύρω στα 30δις. Ο ετήσιος προϋπολογισμός της Τουρκίας είναι 950δις, όπως καταλαβαίνετε με ένα δεκάχρονο πλάνο αποπληρωμής μιλάμε για ψίχουλα. Αν αφαιρέσουμε ακόμη και τις ΤΚ περιουσίες το συνολικό κόστος που θα πρέπει να καταβάλει η Τουρκία πέφτει ακόμη πιο χαμηλά. Καταντήσαμε δηλαδή να κινδυνεύουμε να ξεπουλήσουμε κυριολεκτικά την Κύπρο στη Τουρκία. Υπάρχει ελπίδα σωτηρίας; Ίσως, αν συμφιλιωθούμε με την προοπτική ομοσπονδιακής λύσης μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ενσωματώσουμε την απόφαση του ΕΔΑΔ μέσα σε ένα σχέδιο λύσης τότε πετυχαίνουμε μια σημαντική βελτίωση: Τα έξοδα των αποζημιώσεων δεν θα τα επωμισθεί το κοινό κράτος (οι Ελληνοκύπριοι) αλλά η Τουρκία, αυτό αν αξιοποιηθεί σωστά μπορεί να χρησιμοποιηθεί σήμερα, εν καιρώ οικονομικής κρίσης, ως μοχλός πίεσης προς την Τουρκία επιστροφής περισσοτέρων εδαφών. Σε αντίθεση δηλαδή με το ΑΝΝΑΝ που η Τουρκία απλά έπαιρνε ότι ήθελε και πληρώναμε εμείς το λογαριασμό, σήμερα θα πρέπει να ''πληρώσει'' η ίδια. Με βάση το διεθνές δίκαιο σε ένα συμφωνημένο σχέδιο λύσης μπορεί εύκολα να μπει ένα ταβάνι σε αυτά που θα ''δικαιούται'' να αγοράσει η Τουρκία εξαναγκάζοντας την ουσιαστικά να επιστρέψει όλα τα εδάφη που δεν είναι κτισμένα στους νόμιμους ιδιοκτήτες. Χωρίς λύση (Για να μην πάμε και στο θέμα των εποίκων) και αν προσφύγουμε ομαδικώς στην επιτροπή υπάρχει κίνδυνος να χάσουμε και νομικά αυτό το δικαίωμα επιστροφής της άκτιστης γης καθώς θα δώσουμε την ευκαιρία στην Τουρκία να εξαγοράσει όχι μόνο τα κτισμένα αλλά κυριολεκτικά τα πάντα. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν ο χρόνος πλέον κυλάει ξεκάθαρα εναντίων μας σε όλα τα επίπεδα. Θα χρειαστεί ομοψυχία και σύμπνοια απόψεων πράγμα εξαιρετικά δύσκολο με τόση αλαζονεία και εγωπάθεια που διακατέχει όλους μας.

8 comments:

osr said...

κυριάκο με αυτή σου την αντιμετώπιση πραγματικά δείχνεις με τον καλύτερο τρόπο ότι αυτό που σε καίει και σε ανησυχεί, η μεγάλη σου αγωνία είναι το μέλλον αυτού του τόπου και των ανθρώπων του!!!

δείχνεις χαρακτήρα αληθινό και πραγματικά παρά τις τεράστιες και αβυσσαλέες διαφωνίες μας θα θέλω να σου πω ότι είσαι λεβέντης!!!

strovoliotis said...

Πράγματι, πολύ νηφάλιο κείμενο, σαφώς πιο νηφάλιο από το δικό μου για το θέμα αυτό!
Συμφωνώ και στις εισηγήσεις, και στο συμπέρασμα. Σε κάτι μόνο αμφιβάλλω: εκεί που ρωτάς αν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας μέσω της συμφιλίωσης με την ομοσπονδιακή λύση.
Πραγματικά, γύρω μου ΔΕΝ το βλέπω.

kyriakos said...

οσρ, τι άποψη έχεις για το χρονοδιάγραμμα της επιτροπής; Μπορεί κάποιος να βάλει χρονοδιάγραμμα σε προσφυγή ή αποζημίωση;

Απο την εμπειρία μου με άλλα πολιτικά δικαστήρια μου έχει ξανατύχει να μου δοθεί αποζημίωση take it or leave it με χρονοδιάγραμμα

σαφώς αν κάποιος δεν προσφύγει στην επιτροπή λογικά δεν χάνει το δικαίωμα ιδιοκτησίας αλλά ισχύει το ίδιο για το δικαίωμα αποζημίωσης στέρηση χρήσης;

Σίγουρα οι Τούρκοι θα προσπαθήσουν να το ερμηνέψουν αυτό ποικιλοτρόπως/ ετσι;


@στροβολιότης ...και εγώ τυφλός είμαι φίλε..

osr said...

κυριάκο η Ευρωπαική Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο άρθρο 35 ορίζει στην παράγραφο 1 ότι το δικαστήριο επιλαμβάνεται προσφυγών όταν έχουν εξαντληθεί τα εσωτερικά ένδικα μέσα και εντός προθεσμίας 6 μηνών από την ημερομηνία της τελεσίδικης εσωτερικής απόφασης

οπότε το ίδιο το ΕΔΑΔ έχει στην ΕΣΔΑ χρονοδιάγραμμα όπως το λες τους 6 μήνες από την τελεσιδικεία των εσωτερικών ενδικων μέσων

όσον αφορά γενικότερα τις προθεσμίες άσκησης δικαιωμάτων το ΕΔΑΔ στην πολύ σημαντική προφυγή κατά της κύπρου
CASE OF PHINIKARIDOU v. CYPRUS 23890/02
που εξέδωσε τον δεκέμβρη του 2007

λέει στην παράγραφο:
52. Accordingly, the existence of a limitation period per se is not incompatible with the Convention. What the Court needs to ascertain in a given case is whether the nature of the time-limit in question and/or the manner in which it is applied is compatible with the Convention."

και συνεχίζει:

63. In the Court's view, a distinction should be made between cases in which an applicant has no opportunity to obtain knowledge of the facts and, cases where an applicant knows with certainty or has grounds for assuming who his or her father is but for reasons unconnected with the law takes no steps to institute proceedings within the statutory time-limit"

στην υπόθεση φοινικαρίδου τι είχαμε; ένα νόμο που όριζε ότι εντός 3 ετών από την ενηλικίωση ένας ενήλικας πλέον μπορεί να ζητήσει να γίνει τεστ πατρότητας

η κα φοινικαρίδου όμως έμαθε ποιος ήταν ο πατέρας της (τον οποίο δεν γνώρισε και θεωρούσε νεκρό) σε μεταγενέστερο χρόνο μετά από τα 3 χρόνια που τέθηκε σε ισχύ ο νόμος το 1991, το 1997 όταν η ετοιμοθάνατη μητέρα της, της αποκάλυψε την αληθεια
το ανώτατο είπε ότι πέρασαν τα 3 χρόνια αλλά το ΕΔΑΔ είπε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις άγνοιας επί των ουσιώδων γεγονότων πρέπει να υπάρχει ευελιξία σε θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα

osr said...

Οπότε ειδικά σε σχέση με αυτό που ρωτάς το χαρτί του ΕΔΑΔ είχε ήδη καεί από τον περασμένο Δεκέμβριο στην αποφαση του που απέριψε συλλήβδην 49 προσφυγές που αφορούσε αγνοούμενους γιατί θεώρησε ότι αυτές καταχωρήθηκαν εκτός του ευλόγου χρόνου

πριν από αυτή την απόφαση το ΕΔΑΔ αρχικά στην υπόθεση Λοιζίδου το 1996 και στην 4η διακρατική του 2001 είχε πει ότι υπάρχει συνεχής παραβίαση οπότε δεν τίθεται θέμα προθεσμίας

στην προ λιγων ημερών απόφαση του το ΕΔΑΔ στην παράγραφο 35 κάνει αναφορά στον νόμο της TRNC που ορίζει για την επιτροπή αποζημιώσεων


35. Law 67/2005 came into effect on 22 December 2005. This Law provided that all natural and legal persons claiming rights to immovable or movable property might bring a claim before the Immovable Property Commission (“IPC”) until 21 December 2009 subject to a fee of 100 Turkish liras (TRY) for each application (section 4). On 22 October 2009, this deadline was extended by the Parliament of the “TRNC” until 21 December 2011."

και συνεχίζει σχετικά με τους ορισμούς του νόμου αυτού

το ΕΔΑΔ αν δεν μου διέφυγε κάτι δεν έκανε κάποια άλλη αναφορά σε αυτήν την προθεσμία που έθεσε ο νόμος για την λειτουργία της επιτροπής

οπότε έτσι όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ αυτό αφήνεται στην διακρτική ευχέρεια του ΕΔΑΔ να αποφασιστεί
κατά πόσο αυτή η προθεσμία που έθεσε είναι ανελαστική και θίγει θεμελιώδη δικαιώματα ή όχι

γνώμη μου είναι σύμφωνα και με τα όσα αποφασισε στην αποφάσεις που σου παρέθεσα ότι το ΕΔΑΔ αν τεθεί αυτό το θέμα θα πει ότι η προθεσμία που τέθηκε δεν ειναι ανελαστική και θα την αποδεκτεί ως συμβατή με την Σύμβαση αφού θα πει ότι υπάρχει αρκετός χρόνος για όποιον ενδιαφέρεται να λάβει γνώση για την επιτροπή τον τρόπο λειτουργίας της και νομικές συμβουλές για να καταφύγει σε αυτή

οπότε θεωρώ ότι η προθεσμία αυτή μέχρι τον δεκέμβριο του 2011 θα πρέπει να θεωρείται νόμιμη και τελεσίδικη σύμφωνα με το ΕΔΑΔ

kyriakos said...

Επομένως θα ήταν ''σωστό'' κάποιος να καταφύγει στην επιτροπή για να ζητήσει αποζημίωση για απώλεια χρήσης εαν το επιθυμεί. Διότι αυτό μετά σίγουρα πάει περίπατο.


Το ζήτημα είναι: κάποιος πρόσφυγας που θέλει απλά τη γή του πίσω ή έστω μονάχα αποζημίωση για ένα μέρος της περιουσίας του που έχει γίνει έργο κοινής ωφελείας πάνω, μπορεί να κάνει χρήση της επιτροπής ή του ΕΔΑΔ μετά τη λήξη της προθεσμίας;

Αν όχι,
η άρνηση μετά εξέτασης μιας τέτοιας υπόθεσης δεν συνιστά στην ουσία παραχώρηση του δικαιώματος ιδιοκτησίας και επομένως αμφισβήτηση των τίτλων ιδιοκτησίας των προσφύγων;

Με απλά λόγια εξακολουθούμε να είμαστε πρόσφυγες μετά τον Δεκέμβριο του 2011?

osr said...

Κυριάκο είπες στο αρχικό σου κείμενο:

" Εχω να παρατηρήσω πως τόσο στη μία όσο και στην άλλη περίπτωση πρόκειται περί αναφαίρετου δικαιώματος ελευθέρων ανθρώπων να πράξουν, να διεκδικήσουν και να διαχειριστούν όπως επιθυμούν τις δικές τους περιουσίες."

επίσης πολύ σωστά στο ερώτημα σου

"Επομένως θα ήταν ''σωστό'' κάποιος να καταφύγει στην επιτροπή για να ζητήσει αποζημίωση για απώλεια χρήσης εαν το επιθυμεί. Διότι αυτό μετά σίγουρα πάει περίπατο."


το "σωστό" το βάζεις σε εισαγωγικά

κανείς δεν είναι προφήτης και δεν μπορεί να ξέρει τι είναι το απολυτα σωστό ή όχι

όπως είχα γράψει στον στροβολιώτη στο blog μου :


"άρα αυτά τα περί “εμείς το ξεράμε” που εξαπολύουν διάφοροι χαιρέκακοι που δείχνουν και το επίπεδο μας ως λαού που όλοι θέλουν να δικαιωθούν και στα @@ τους οι συνέπειες

είναι φούμαρα

ακριβώς τα ίδια θα έλεγαν οι ίδιοι άνθρωποι αν το ΔΕΚ έβγαζε ακριβώς αντίθετη απόφαση στην υπόθεση αποστολίδη όραμς"

ουδείς μπορούσε να προβλέψει είτε με πολιτικους είτε με νομικούς όρους την απόφαση του ΔΕΚ

αν το ΔΕΚ έβγαζε αντίθετη απόφαση σχετικά με τους Οράμς πάλι "μέσα" θα ήτανε όπως και το ΕΔΑΔ πάλι "μέσα" ειναι αφού αυτοί καθορίζουν τα πλαίσια στα οποία κινούνται τα "σωστά" και τα "λάθη"

εισηγήσεις μόνο μπορούν να γίνουν και τίποτα άλλο και έχοντας πάντα κατά νου ότι όπως θέλει το ΕΔΑΔ μπορεί να μαγειρέψει μια απόφαση του (αυτό ισχύει για ολα ανεξαιρέτως τα δικαστήρια και την λεγόμενη "δικαιοσύνη" του συστήματος)

αυτή την στιγμή κυριάκο δεν είμαι σε θέση να εισηγηθώ κάτι γιατί πρέπει να δω όλες τις παράμετρους μιας τέτοιας υπόθεση οπότε θα επανέλθω όσο πιο τεκμηριωμένα μπορώ

kyriakos said...

επομένως φίλε όπως το αντιλαμβάνομαι νομικά υπάρχει κίνδυνος όμως υπάρχουν και ψεγάδια ελπίδας.. Η απόφαση του κάθε πρόσφυγα έγκειται στη δική του κρίση και η τελική απόφαση είναι με δικό του ρίσκο..

Αναμφισβήτητα όμως όπως το βλέπω η απόφαση που εμπεριέχει λιγότερο ρίσκο είναι να προσφύγει κανείς στην επιτροπή διότι:

α)Αν δεν του αρέσει η αποζημίωση μπορεί πάντα να την αρνηθεί και να περιμένει πολιτική λύση ή να πάει στο ΕΔΑΔ

β)Είναι ο μοναδικός τρόπος να πάρεις αποζημίωση για απώλεια χρήσης είτε υπάρξει πολιτική λύση είτε όχι.

γ) κερδίζει μεγαλύτερη πίστωση χρόνου (περι τα 10 χρόνια) επομένως αν υπάρξει λύση φερ' ειπείν στα 5 χρόνια θα είναι σίγουρα νομικά κύριος της ιδιοκτησίας του μέχρι τότε.