Monday, July 13, 2009

Η καρδιά του σκότους.

Η δράση του μυθιστορήματος λαμβάνει χώρα στο βελγικό Κονγκό, στο απόγειο της Ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης. Η ιστορία αποτελεί μια πρώΐμη ανομία του αποικιοκρατικού ήθους το οποίο ο συγγραφέας διερευνά και σε άλλα έργα. Το ταξίδι του κεντρικού χαρακτήρα (Μαρλοου) στη καρδιά της Αφρικής μπορεί να θεωρηθεί ως καταγγελία στην ηθική προσταγή με την οποία επενδύθηκε η ιμπεριαλιστική εκστρατεία κατά τον 19ο αι Η κινητήρια δύναμη των περιπετειών του Μαρλοού βρίσκεται σε απόλυτη συναρτηση με την υποκρισία που χρησιμοποιεί για να δικαιώσει τον ιμπεριαλισμό οι άνθρωποι της εταιρείας περιγράφουν αυτό που κάνουν ως εμπόριο σε αντίθεση με τον Μάρλοου που στο ταξίδι του αντικρίζει εικόνες βασανιστηρίων σκληρότητας και σχεδόν σκλαβιάς των ιθαγενών , ένα βασικό θέμα του βιβλίου είναι αυτό της υποκρισίας του ιμπεριαλισμού, παρατηρώντας τον τρόπο μεταχείρησης των ντόπιων απο τους άνθρωπους της εταιρείας ένα σχέδιο για τον εκπολιτισμό τους Ο κουρτς είναι ο μόνος που παραδέχεται πως δεν εμπορεύονται το ελεφαντόδοντο Αναφέρεται στην άσκηση βίας για την απόκτηση του και χρησιμοποιεί τις λέξεις κατάκτηση και εξολόθρευση όταν αναφέρεται στις σχέσεις του με τους ντόπιους δεν κρύβει το γεγονός πως διοικεί τους ντόπιους μέσω της βίας. Αυτή η ειλικρίνεια τον οδηγεί στην πτώση του καθώς θεωρείται απειλή για την αποκάλυψη των απαράδεκτων πρακτικών πίσω απο τις δραστηριότητες των ευρωπαίων στην Αφρική . Στην προκειμένη περίπτωση το σκότος είναι πολιτικό Το σκότος όμως που ανακαμπτει ο Μαρλοου είναι πολιτικό και πνευματικό όπως φαίνεται στην συνάντηση του με τον Κουρτσ ο Κουρτς παραδόθηκε στη γοητεία της αγριότητας και στην πορεία έχει υιοθετήσει μια βαρβαρική ζωή.
Ξεκίνησε ως καλλιεργημένος και ταλαντούχος , ως εξαιρετο δείγμα του δυτικού πολιτισμού ενω στη πορεία μετατρέπεται στον σκοτεινότερο χαρακτήρα το έργου . Κακός , αιμοδιψής , βίαιος και σατανικός. Αυτή η αντίφαση μπορεί να προσληφθεί ως κριτική της βικτοριανής αντίληψης για τον δυτικό πολιτισμό . Τη καρδιά του πολιτισμού . Ο Μάρλοου (αφηγητής της ιστορίας) ανακαλύπτει μπροστά σε αυτή τη φρίκη ως η συμβατική γλώσσα είναι μάλλον άχρηστη Το σκότος δηλαδή ο άλλος δεν μπορεί να μιλήσει μόνο στους μυημένους μέσα από μεταφορές. Ο συμβατικός εαυτός Κόνραντ κοινωνικός, ορθολογικός και πρακτικός συναντάμε δυσπιστία και αδυναμία κατανόησης το αντίθετο του Ο συγγραφέας όμως μας οδηγεί να συμπεράνουμε με μια μικρή αμφιβολία πως τα δύο πεδία (καλό και κακό) λογικό και παράλογο συνδέονται με στενούς και ταυτόχρονα σκοτεινούς δεσμούς καθως στο τέλος της αφήγησης ανακαλύπτει εκείνη την ΄΄ήσυχη διώρυγα΄΄που επιτρέπει στο φως και το σκοτάδι να κυλήσουν το ένα μεσα στο άλλο. Για πολλούς μοντερνιστές αποτελούσε αξίωμα το γεγονός πως το υποκείμενο είναι κατα βάση τεχνητό. Μια μυθοπλασία με απροσδιόριστο επίπεδο




No comments: